İsmail Ötenkaya

Denizim ay düşmüş üzerine

Dertlerim içimde hep küme küme

Dillerde gönüllerde şarkılarda sen varsın

Doğmayacak güneşi isteme benden karanlığın içinde nasıl bulurum

Doymadan sevgine doymadan sana

Doyulmaz tadın için sana geldim İstanbul

Durdurun saatleri saatleri durdurun

Düşmüyordu şarkımız o gül dudaklarından

El değilsin cansın candan içeri

Ey beyaz tüy gibi yağan kar yerinizde olmak isterim niçin

Ey saki mey sun ki bir gün lalezar elden gider

Geceme doğuyorsun rüyama doluyorsun

Geleceksin diye hep gözlerim seni bekler

Gemiler durmadı bu limanda

Gezindin gizlice dün yine başka alemi

Giremez sevdamıza ne bir el ne bir yalan

Gitme ne olursun gitme bu akşam

Gittiğin yollarda gözyaşım kaldı rüzgarın elinde bir tozdur şimdi

Gökyüzünü sarıp gezen bulutlar bir hikaye gibi anlatır beni

Gönlüm kanatlanmış yedi kat gökte

Gönlüm sevmek istiyor korkuyorum

Görme ak saçlarımı gözümdeki beni gör

Gözbebeğimdin sen bahardın yazdın

Gözlerim buğulanmış kime ne

Gözlerimi çevirsem çeviremem yüzüne

Gözlerimle dokunsam nar çiçeği yangınım

Gözlerinin içinde neler görürüm neler

Gözünün rengine bağlansa da bahtım kaderim

Gül olsan göğsüme takmam seni

Gülüşünle sev beni bakışınla öv beni

Gün gelir seninle karşılaşırsak

Güneş batarken akşamları kumsalda

Güneş sensiz doğmuyor gündüzlerde hüzün var

Hani kimi zaman boğazımda düğümlenir hıçkırıklar

Hani saçlarına gül takmıştım ya

Hasret çöktü savdamızın üstüne

Hasretinle yanarken yıl olan o saatler

Her gece rüyamda işin ne senin

Her şey seninle ruh bulur yaşamak seninle mümkün

Her şey yarım kaldı her şey yüzüstü

Her şeyi bırakıp gidersen bir gün o zaman belki de anlarsın beni

Her sitem edişte küsüp gidersen biter mi önünde ayrılık yolu

Hüzüne elveda dedim sonunda hayatı yeniden sevdim yanında

İçimde esiyor sevdanın yeli

İçimde sızı gibisin ilk aşkın izi gibisin

İki can bir badeyi tek kadehten içmeli

İşitin ey yarenler kıymetli nesnedir aşk

Işıl ışıl gecemde benimlesin bir bilsen