İsmail Ötenkaya

Adını andıkça yansa dudaklar

Ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda

Akşam güneşim böylece gitmez gidemezsin

Akşamın gölgesi inerken suya

Almış aydınlığı günler yüzünden

Anladım mümkün değil unutmak o günleri

Ardında silinmez acı hatıra bıraktın dönmedin gittin o gidiş

Artık kapım çalmaz oldun

Arzuma dizgin sevgime zincir vuramazsın

Aşk ağını öremezsek pembe düşler göremezsek

Aşk bahçelerinden goncalar deren kadın

Aşkınla yandı gönül

Ay ışığı gözlerinde kederin yağmur yüklü bulutların işi ne

Ayda yılda bir değil her gün ara sor beni

Baharım ışığım güneşim sensin

Baharlar tez geçer yaz olmayınca

Bana sevgiyi anlat gözlerin yaş olmasın

Başka olur İstanbulun kışı baharı

Bazen bir şarkın avutur beni

Bekledi teşrifini bu akşam yine gözler

Ben dün yine sordum seni ıssız geceden

Beraber yaşanan mutlulukları bir anda bitirmek kolay mı sence

Bir gelin geliyor sana yakında

Bir gönül mevsimi kapına geldim

Bir hüzün yoludur hayat ip ince

Bir karanfil bir yasemen bir ıtır

Bir şafakla gelip çalsan kapımı

Bir yaz gününden beri tutmadım ellerini

Bittim kül oldum artık sevda çekip yanmaktan

Böyle veda edilir mi ansızın

Bu akşam da sevgili gitme her akşam gibi

Bu akşam sarhoşum hiç sorma neden

Bu bir eski hikayedir

Bu dünyadan biz de bir gün gideriz

Bu sonbahar günümde içimde aşk yağmuru

Buğulu bakışın anlatır durur

Buğulu gökyüzünde hüzün yüklü bulutlar

Büyülü sözlerle avutuyorsun

Cananım mavi gözlüm bana bekle diyorsun

Canımdan bir parça sanmıştım seni

Canımın canısın hoş kokulusun sen

Canlar canını buldum bu canım yağma olsun

Çevirdin yine kışa baharımı yazımı

Çiçeğimsin dalımda peteğimsin balımda

Çileli başımda sevda yelisin

Çocuk inancıyle melek sesiyle bir şarkı söyle de baharı getir

Coşkun akıyordum durdum duruldum

Daha yaşanacak bunca yıl varken