İbrahim Halil Taşkent

Gönülden özlüyorsak yolları gözlüyorsak sevip seviliyorsak aşkımızdan kime ne

Göz görmüş gönül sevmiş bunda kimin suçu var

Gözden uzak olanlar gönülden de olurmuş

Gözlerden süzülen yaşları dindir

Gözümden öpme beni belki ayrılık olur

Gözümü hiç budaktan esirgemem Türküm ben

Gözümü hiç budaktan esirgemem Türküm ben

Gülemem ben ağlamaktır kaderim

Gülmeyi sen öğrettin sevmeyi de sen bana

Gündüzümde hem gecemde dilimdeki her hecemde

Güneş doğmayacak mı kararan şu bahtıma

Hayal etmek bile zor beni sensiz dünyada

Hayal etmek bile zor beni sensiz dünyada

Hayalini kurduğum özlemini duyduğum

Hiç gülmedi şansım benim

İklimleri havasıyla sıradağı ovasıyla

İster idim Allahı buldum ise ne oldu

Kapkaranlık geceler mehtab altında bile

Mektup olup gelsem sana

Ne karaymış alın yazım

Ne olur gitmesen böyle her akşam

Nerde eski sevgiler nerde o sevgililer

Nerde eski sevgiler nerde o sevgililer (*)

Nerde yazım baharım (HANİ)

Ölüm başımızda siyahtan bir fes

Ömrümün ilkbaharı dolmadan gel sevgilim

Oyun Havası

Özlerim ben seni seninle bile

Özlerim ben seni seninle bile

Salkım salkım bağlarının içinde

Sanma ömrün her demi ilkbahar yazla geçer

Saz Semaisi

Sen gülü aşk bahçemin ben bülbülü olayım

Sen hep benim gözümdeki yaşlardasın

Senelerdir hep barışla yaşadık ve yaşarız biz

Seni sevdim bir kere başkasını sevemem

Senin şu yaptığını aklım fikrim almıyor

Sensiz geçen günleri ömürden sayamam ben

Sensiz geçen ömrüm bana zından oluyor gel

Sevda kokan yel gibisin

Sevdiğim seveceğim uğrunda öleceğim

Sevenim olmadı ki sevmek nedir bileyim

Sevginin denizinde boğulsun bırak gönlüm

Simsiyah bahtıma ay gibi doğdun

Tarih yine on kasım "Atam" yok artık yasım

Taştın yine deli gönül sular gibi çağlar mısın

Ülkemizde mutlu mutlu yaşıyoruz

Unutmadım sevgilim gel diyen bakışını