Gönül Paçacı
33 eser
Açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde
Ağacı ben açtım nehri ben örttüm
Ay böyle değildi çocukluğumuzda
Aynalar kendini yineler aynalarda
Bir göl güle düşerse göl değil de gül bulanır
Bir kapı açıldı ansızın baktık
Erguvanlar geçip gittiler bahçelerden
Eylesin tesir derdin cana Allah aşkına
Eyvah deme dostum güneş alçaldı yine
Gitti mecnun hane-i dehri bana ısmarladı
Görmeden asar-ı nisanın bahar elden gider
Görünür bazen uzaktan bir ışık
Gül yüzlü melek bir gece teşrif ile bezmi
Hacivatın karısı incecikten yeldirmeli
Her şey darmadağınık ben miyim sanki orda
Herkes öteki gibi duruyor
Küçük istavrit yiyecek birşeyler sanıp hızla atıldı çapariye
Muazzez uykulu bir kadındı
Nasıl istersen öyle dinle bakın
Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında
Nerde arayım o dil-rübayı
Nice bin cilveni gördüm senin amma güzelim
Öldük ölümden bir şey umarak
Sahra tutuşur sırrını faş eylese Mecnun Leyla ona mahrem
Şimdi gökler mecnun rüzgar yolcu bulutlar
Som altına benzer bir eserden geliriz
Söyle sevda içinde türkümüzü
Söylenip yıllarca aheng-i gülün dilden dile
Su şafağa dönüşür ve güzün felsefesi yaprağı akarına bırakmak
Sular kayboldu büyüde büyü tüldü tül
Ulu Tanrım akıl ermez sırrına
Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya
Zaman iyice alçaldı aşklar görünür oldular