Fethi Karamahmudoğlu

İstanbulda Acıbadem...

Kadeh kadeh içer gönül bakışlarından işveyi

Kağıt garip kalem mürekkep garip

Karlar çiçek açar bir gün

Kayısı dalda çiçek açılıp göğerecek (MALATYA)

Kim anlar halim kim bilir

Kimler konar kimler uçar han bir değil binbir değil

Kıştan yaza yazdan kışa menkul mütehayyil

Köçeğin sevdim toyunu dala benzettim boyunu

Kucağı neşem kanadı gölgem

Kulaktan kalbe akan bir pınar şarkılarım

Küllenmeyen bir " kor "um

Kutsal bir ışık aşkı yazar tayfa doyulmaz

Madem bir garip kulsun

Martılarla bir yolculuk Paşabahçe vapurunda

Menekşe gülümser seni görünce

Merdivenin başındalar onbeş yirmi yaşındalar

Merdivenin başındalar onbeş yirmi yaşındalar

Mumlarla süslenmiş pasta ikram için bekler dosta

Mutluluğun yedi rengi yanağındaki çiçekte

Mutluluk arıyorsan küçük bir umut yeter

Mutluluk arıyorsan küçük bir umut yeter

Nasılsın görmeyeli bir haber uçursana

Nazı bırak gel bu gece gel göreyim gel

Ne bulduk hazla dil-şad eyleyen bir yer cihan içre

NE GÜZEL ANADOLU (Yollar pınarla dolu)

Ne servet ne paraya pula ihtiyacım var

Ne sünbül ne şebboy yar bana

Ne tatlı bakışın var su gibi akışın var

Nedir bu çektiğin gözlerden gönül

Nem varsa güzel hep sana verdim

Nerede o deli dolu beş yaşında

Nereden bu geliş dedim

Neyleyim o hayal ettiğim yeri

Nice gizli ve aşikar sevgileri paylaşan...

Nice konuk gelip geçti nicelere handı gönül

Niçin dedi fırsat için

O bakışlar yine öldürmeğe sevda okudur

Ocak Şubat Mart gelir geçer

Öğretmenim öğretmenim sevgi kaynağımsın benim

Olgunluğun ışığı vurmuş belli (*)

Olmadığın geceler odamı keder sarar

Ölürcesine sev gün ışığını

Omuzunda tüfek demirden bilek

Önce bahar dolu şarkılarıma konup yanlarına aldılar beni

Özlemlere son verecek bir kucak huzurla gelse

Penbeler içinde güldün gül mü güldü sen mi güldün

Ruhum bahar umuduyla dolsun gel