Esîr Eyleyeli Sevdâsı Beni

Güfte

Esîr eyleyeli sevdâsı beni Mecnûn gibi ağlar bu deli gönlüm Kaşı zindân oldu gamzesi ben’i Kulluğuna tutar bu deli gönlüm Hayâlde gezerdi gerçeği bilmez Gece gündüz ağlar tek bir dem gülmez Hiç söz dinlemezdi nasîhat bilmez Virâne târumâr bu deli gönlüm Bir zamân ederken efgânı zârı Artık duruldu hem kıldı karârı Kalbinde yer eden nûr-i dildârı Görür lâkin susar bu deli gönlüm Tek kudretmiş çeken bu koca çarkı Kalktı perde gitti ikilik farkı Nefs imiş her şirkin yuvası barkı Lânesini yıkar bu deli gönlüm Yangınım âteşim şimdi köz oldu Cümle cihân bana bir tek yüz oldu Kaleme kelâma gelmez söz oldu Her ânı bî-karâr bu deli gönlüm Çok şükür ASRİYA kalmadı firâk Vuslata erdirdi derd-i iftirâk Aşk üstâdım oldum ben ona çırak Deryâlara akar şu deli gönlüm