Bir kimseye açılmaz idim damenin olsam (*)

Güfte

Bir kimseye açılmaz idim dâmenin olsam Kim görür idi sîneni pîrâhenin olsam Dâim arayan bulsa civânım beni sende Bir gönce gül olsan da senin gül-şenin olsam Destîde kadehde doyamam görmeğe bâri Ey gevher-i şeffâf senin mahzenin olsam Döğülmeğe söğülmeye koğulmaya billâh Hep kâlim ammâ ki efendim senin olsam Şem olmaz isem bezmine bu sûz ile bârî Der-gâhına bir meş’ale-i rûşenin olsam Çeşmânın öğrensem o kâfirce nigâhın Bir lâhza Nedîm-i nigeh-i pür-fenin olsam