Şadi Kurtuluş
132 eser
Açmış bütün çiçekler neye yarar ki sensiz
Ah nasıl bir özlemle hayallerle bekledim
Ah şu yalnızlık gözümde yaşlar
Akşam olur güneş iner tepeden
Anlamadım ayrılığa sebep ne
Artık yeter üzdüğün çektiğim çile yeter
Arzular hiç doyulmayan bir umuttur kalbe akan
Aşkı içtik ballar gibi
Aşkımı yıllarca susturdum
Aşkımızda hep hayaller yaşadım
Ateş saçıyor gözlerinin şulesi dilber
Bağ-ı dehrin kalmamıştır neşvesi sünbül hazin(*a)
Bakamadım gözlerine gözlerinde öyle işve
Bakma bakma dayanılmaz gözlerinde öyle bir naz
Bakma bakma dayanılmaz gözlerinde öyle bir naz
Bana bahar yaz gelip fırtınalar koparma
Bana uzak el gibi bakıyorsa gözlerin
Belki kader belki zaman
Ben her kahra alışmışım
Beni hiç anlamadın yalvarırken dizinde
Beni okşayan anlayan tatlı sözlere hasretim
Bilmem ki o hülyalı bakışlar kime yardır
Bilmem ki o hülyalı bakışlar kime yardır
Bin cana değer gönlümü aşkınla yaşatmak
Bir alevdir içimde sevgilinin özlemi
Bir cana değer gönlümü aşkınla yaşatmak
Bir gün hisarın geçmiştim yayla bağından
Bir hazan mevsiminden farkı yok ki gönlümün
Bir kış günü ceylan gibi kaçtın da önümden
Bir mutlu günün hatırası var
Bir öpüşde büyük ağrı sardı başımı
Bir rüya sarhoşluğu içindeyim şimdi ben
Bir sararmış solmuş defter içinde...(*)
Bir taraftan aşıkı derd ü gam-ı yar ağlatır
Bir yanardağ bir alev gönlümdeki aşkımız
Bu sabah da yine sensiz uyandım
Dalda bahar neşesi var nazlı yarin müjdesi var
Deli divane edersin dediler her seveni
Derdimi örtmekde bin şevk -i nikabım var benim
Dinle sen bir lahza gönlümün feryadını
Dün açan gül dökülürken güzelim
Düşündükçe maziyi bir rüya gibi zaman
Ey güzel Istanbulum sana doymak mı olur
Fikrinde midir eşk-i rizan
Gel de güzelim beni sevindir
Gel seninle bu yaz biraz ada boğaz gezelim
Gel sevgili gel sar beni aşkınla sevindir
Gel sevgilim üzme beni ettiğin yeter