Mümin Salman

Akşam dolaşırken sen o halinle

Akşam oldu bak yine hüzün çöktü içime

Akşam yine akşam gurbet elinde

Alemi sensiz nice bir hoş göreyim

Allar giymiş geliyor oyuna bak oyuna

Anarsan beni ah ile anma

Artık bir şey istemem sen yetersin bu cana

Artık bu son kadehim yokluğunda içtiğim

Artık kapım çalmaz oldun

Aşığın ufkunda sevgi bir ışık

Aşık oldum bu yaşta

Aşk nedir diyenlere aşkı bilmeyenlere

Aşkı sevgiyi bul ömür bitmeden

Aşkın yerden yere vursa

Aylar yıllar geçiyor bu hasretin bitmiyor

Bahar gelsin çiçek açsın sevenler hep kucaklaşsın

Baharlar tez geçer yaz olmayınca

Bak yine geldi bahar yemyeşil oldu dağlar

Bana hep o eski halinle gel

Başta esen yelimsin sen benimsin benimsin

Ben de çok seviyorum demek yetmez geliver

Ben sensiz yapamam gitme ne olur

Beni böyle seveceksen

Benim oluyor bil bütün dünyalar

Bilmem nideyim aşkın elinden

Bilsen ki ne çok sevmiştim seni

Bir başka bahara kalmış gelişin

Bir çiçek sular gibi sevgini içir bana

Bir gün göz kırpıver koşup geleyim

Bir günde dört mevsim değişse bile

Bir güzel söz söyle içim ısınsın

Bir kasedir alev dolu gönlüm yana yana

Bir sevgi yarat ki ufkuma doğsun

Birden vurulldu kalbim masmavi gözlerine

Bitmeyen baharsın benim gönlümde

Bitmeyen baharsın benim gönlümde

Bitsin gel başlamadan seninle aşkımız

Boşuna bekliyor güller baharı

Bu gönüle sen taht kurdun

Bu sevda taş bastı bağrıma desem

Bütün kış ufuklara açarken penceremi

Çekin halay çalsın durmadan sazlar

Çekip gittin yine kızgınım sana

Çektiğin dertleri unutma emi (*)

Çıkma benim rüyamdan kal sen sonsuza kadar

Çocuklar çocuklar güzel çocuklar

Dağlar çıksa önüme ferhat olup delemem

Damla damla dökülür gözlerden eski yıllar