İsmail Hakkı Özkan

Ana başta tac imiş

Bana çektirme yeter bunca cefa söyle neden

Bazan dökülür ruhuma bir nağme sesinden

Bilmem nedir ey gülizar

Bir handenizin zevkini vuslat gibi tattım

Bir hayli zaman aşk ile pür-hun idi gönlüm

Dalgın suların ruhu fısıldarken açıkda

Derd-i aşkla pare pare oldu bi-çare tenim

Dinmeyen bir sızısın artık içimde sen

Gözlerini ilkbahara vermişsin (*)

Güller açmış saçında bahar kokar

Gülşende mi bilmem eser-i bad-ı saba yok

Hasretinle gönlümü incitme Allah aşkına

Hayır dedimse gülüm sanma ki güzel değilsin (*)

Hiç şüphe mi var göçse zaman aşk kalacaktır

İçimden şu zalim şüpheyi kaldır

İlkbaharın şen şarkısı nağmelenmiş dilinde

Kandilli koyunda gece bir katre mey olsa

Kış bitti bahar oldu yazık sen gine yoksun

Mehtap uyanırken gece aşkın denizinde

Mey midir ruhsarını mihr-i dırahşan eyleyen

Mezheb-i aşk dersine mahsus kitabımsın benim

Nim nigahınla musaffa eyledin can ü dili

Ömrüm mü yoksa şeb-i yelda mı nedir bu

Peşrev

Ruhumda derin yareler açtın güzelim ah

Sahilleri sevda gibi bir ses sarıyorken (*)

Sahn-ı sinem yandı nar-ı firkat-i cananeden

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Seher vakti hazinane niçin elhan eder bülbül

Severim sevgilime sevdiğimi arz edemem

Tar ü mar etti esip bağçemizi bad-ı ezel

Türlü rengin lutfile şad ederken bendeni