İsak Varon

Ağlıyor ahvalime arz ü sema

Ahu gözlüm ne de mahmur bakıyor

Akıbet kıydın felek bir gonca-fem cananıma

Aldı elden gülşeni bad-ı hazan

Anlat bana gül goncası gördün mü dikensiz

Artık yetişir girye-i hicranını dindir

Aşk hastasıyım bakma benim nabzıma doktor

Aşk ü sevda seyli yaksa bu dil-i gam-haneyi

Aşkın Beni Etti Berbad

Ateş-i Hicran Harab Etti Bu Cism ü Canımı

Ay doğarken şu tepeden iner zeybekler

Baht-ı na-sazımla uğraştım saadet görmedim

Baygın suların göğsüne yaslandı da bi-tab

Bela-yı cevri aşkınla ezersin (*)

Ben esir-i hasretin eyler iken ah ü figan

Ben o ateş-fam uzun saçlarda olmazsam nihan

Beni gördükçe gözünden dökülen incilerin

Benim sevdiğim bir nev-civandır

Bilemem ben de nasıl düştüm o zalim eline

Bir gaşy-i müebbedle koynunda bayılsam

Bir gün geleceksin diye sevdamı avuttum

Bir gün şu küçük ağzını ağzımla kapatsam

Bir matem-i firkat tutuyor giryeli gönlüm

Bir tebessüm buyurup gönlümü tahziz etdin

Bir yaş gibi gözden süzülüp kalbime aktın

Bir yaz gecesi Çamlıcada yar ile kaldım

Çamlarda yine bir şen gecenin neşesi vardı

Can feda etdim sana ey şuh-i şen

Cana sana dil vereli canımdan usandım

Canan ne bilir dildeki hicran ü kelali

Cevlan ede her lahza cemalin nazarımda

Cevr-i canandan usanmazsın gönül

Ciğer pür-suz-i hasret dide giryan

Deniz kızı semanın ey safalı zühre yıldızı

Derd-i dil bitmez derunumda ne ateşler yanar

Didarını rüyama niçin hasrediyorsun

Elimde bade-i kiram

Ey gonce-i nev-handesi gülzar-ı cemalin

Ey nur ne revnaklı safa-yı seherin var

Firakınla baharım ağladı gülşen mezar oldu

Gel hal-i perişanımı gör bir kerre olsun

Gelmiyor ol gül-beden meclise bilmem neden

Gitti canan geldi hicran şimdi ruhum nalekar

Gonca dehanın bülbül lisanın

Gönlüm kurudu sızladı ruhum eleminden

Gönül sana çoktan bende serv-i nazım ne var sende

Gördüm göreli ruyini bak gitti iradem

Gördüm seni sevdim güzelim gonce-i tersin (*)