Fehmi Tokay

Açıldı bahçede güller

Ah ü zar-ı aşka uymuş kam-yab olmuş gönül

Allah diyelim daim Mevla görelim neyler

Aman cana beni şad et

Aşık oldur kim kılar canın feda cananına

Aşka düşmek iptiladır firkati hem çok bela

Aşkı seninle tattı hicranla yandı gönül

Aşkınla yanan kalbimi bilmez gibi durma

Bahçede güller açtı her yana koku saçtı

Ben gerçekten severim

Benden ayrı düştün artık bir teselli bulamazsın

Beni beklettin efendim yine mutad olarak

Benzemez kimse sana tavrına hayran olayım

Bilmem nideyim aşkın elinden

Bir bakışla bağladın zülfüne şeyda dili

Bir böyle güzel aşıka bilmem neler eyler

Bir gonca-gülün uğruna bülbül heder oldu

Bir görmek ile hüsnüne kıldın beni şeyda

Bir gülün meftunu oldum ben de bir bülbül gibi

Bir gün dökülür belki bu sinendeki güller

Bir gün ne olur badeyi sun kendi elinle

Bir gün sana sunsam şu kırık telli sazımla

Bir lahza bile benden uzak kalma yakın gel

Bir tek bakışın sihrine yandın deli gönlüm

Bitmez o hazin ruhumun isyanları eyvah

Bıktım taşımakdan şu yanan kalbi usandım

Bülbül gülün aşkıyla perişandı seherde

Çaldığın nayın nevası perdesi tizi pesi

Çeşmanı süzüp sen bana baktın da ne buldun

Cevr olur imkan-ı vuslat vermeyen imaların

Çılgınca kucaklaşmadan artık hazer eyle

Dam-ı aşka düştü divane gönlüm

Dinle cana sesimde aşk dile gelip çağlıyor

Düştü gönlüm bir kere ol afet-i dildare (*)

Ehl-i temkinem beni benzetme ey gül bülbüle

Esmedinse aşk yelinden sor bülbüle baharı

Ey açan sinemde her gün gamzesiyle başka dağ

Ey bad-ı saba bağrıma es def-i gam eyle

Gam çekme güzel nolsa baharın sonu yazdır

Geçiyor ömr-i hazin sadece "cana" diyerek

Geçti bahar hazan erdi bu yerde (4 iki nüsha)

Gelin Allah diyelim (*b)

Gelmedin bir kerreden mada neden

Gitti başımdan hümanın sayesi

Gönlümün ezhar içinde gül gibi dildarı var

Gönlümün ilhamını gözlerinde buldumdu

Gönül vermişken el çektim güzelden

Gördümse seni ruhuma gir oy demedim ya