Fehmi Tokay

Gül yüzüne hasretim canımın cananısın sen

Gülle hem bezm-i visaliz gerçi har olsak da biz

Gün doğdu gönül beklemede cilve-i yari

Gün olur ki sonbaharın hüznü lal eyler beni

Gurbet elde her akşam battı bağrımda güneş

Hak-sar ettin beni çok firkatinle nazenin

Hasret taşarak yıktı bu bağrımdaki bendi

Hasta-i hicranınım ey nazenin

İç de mest ol kim sunar saki-i meh-ruler meyi

İçelim mey gibi gel buseleri minnetsiz

İltifat etti gönül bezmine canan bu gece

İnleyen ah eyleyen bi-çare bir neydir gönül

Kaç kerre dolaştıktı kuş uçmaz gecelerde

Kaçsan ayıplamam...

Kalbinde yerim yoksa da çehremde izin var

Kendim yanarım derdime gayre zararım yok

Kim aşka bu girdaba tutulsa

Kim der ki teselli ararız biz mey ile

Kırdın ümmidimi yıktın şu gönül lanesini

Koklat tenin gonca gül

Leyla diye bir afet için derbeder oldum

Mest ü bi-tabım füsunkar işvelerden ey peri

Mey değil de sunduğun yar zehr-i cam olsun içir

Mey-i engur ile doldur ne durursun kadehi

Muhammed'den diğer yok vasıl olmuş kab-ı kavseyne

Ne durursun gafil insan imanın sorsalar gerek

Ne neyim var ne meyim var ne de bir saki-i dilcu

Neşenle baharınla gelip gönlüme doldun

Nicedir katlanırım sabrederek hasretine

O ahu bakışlara bir anda kandın gönül

Peymanelere suz-i dilin zehri bulaştı (*)

Ruhumun hakimisin geliver kalbime gir

Sagarda değil saki-i zibada gözüm yok

Saki ki sen oldun su şarab oldu demektir

Sakıya el atma dur rengine bakıyoruz

Sen Habib-i Kibriyasın ya Muhammed Mustafa

Sen hep sen artık benim hüznüm kederim

Sensizse bütün neşesi ömrün keder olsun

Sevdiğim sevdim seni ben saklamam

Sevenleri sev sen de sitemkar olma gönül

Sevmek de uzun sürmese bir mevsime dolsa (*)

Sinaya tırmanan Musadan evvel

Sonbahar oldu deyip yazla kışa...

Suya gün vursa güzel gölgeni düşmüş sanırım

Süzülür neşe-i sevda o güzel gamzelerinden

Terket beni artık yetişir sende vefa yok

Tutam yar elinden tutam

Ummazdı gönül derdine derman yar elinden (*)