Erol Özbayram

Alnındaki buseni bülbüle eş sesini

Aşk büyüsü bozulmasın eller bizi kınamasın

Ay sulara inice sahilde aşk çok güzel

Ayrılığı zor desem aşkın alev kor desem

Bahtıma doğan güneş senden başka olmadı

Ben seni gözümde çok büyütmüşüm

Bir günüm bir günüme uymuyor bu günlerde

Bir ömrü tüketen yıllar içinde

Bir tanem sevgini henüz anladım

Bu nasıl aşk nasıl sevda güzelim

Bu son çırpınışımdır gönül kapında senin

Çekip gittin yüreğime kor düştü

Çiçekleri tüm renkleri kovandaki petekleri

Çiçekli bir bahçe olsun gönlümüz

Çılgın gibi koşma gönül

Damarımda dolaşan kalbimde atan sensin

Dert bir değil iki değil üç değil

Elimde mektubun neler yazmışsın

Gel gönlümü yerden yere vurma güzel ne olursun

Gel sevgili gibi otur yanıma

Gittiğin sahilde beklerken seni mevsimler içinde güze dönmüşüm

Gittin birşeylerden kaçıyor gibi

Gönlümü gözlerinle kalbimi sözlerinle

Gönül bahçemdeki gülü soldurdun

Gözlerime bakıp sevgiyle bir an her şeyi anlatan sen değilmiydin

Gözlerime kilit vursan gönül gözüm görmez değil

Gözlerin dünyama doğduğu anda

Gözlerinde binbir renk sanki bilmece gibi

Gözümü kırpmadan çıktım bu yola

Gözümü kırpmadan çıktım bu yola

Gözünde yaşlarla gördüğüm zaman

Gündüzleri hülyamda geceleri rüyamda

Gündüzleri hülyamda geceleri rüyamda

Güneşin batışı ayın doğuşu

Güzel çirkin esmer kumral

Güzelden güzele uçsa da gönül

Hani beni severdin hani beni özlerdin

Hasret dolu şarkımda bir sen varsın bir de ben (*)

Hercaidir gönül kuşum uçar durmaz daldan dala

İçimden çaresiz dertleri attım

Kaç zamandır yol gözlerim

Kalbimi çalan güzel gönlüme giren güzel

Korka korka açan hep gülümseyen

Kurduğun hayalleri yıkmasan bile

Niçin gittin kim var söyle

Özlediğim bahar gibi

Saatlerdir bekliyorum gözüm yolda böyle dalgın

Sabah güneşi gibi doğdu aşkın içime