Sofyan – Semai

Adalardan yaza etdik de veda

Aile yuvasını kadındır Cennet yapan

Arz-ı hale yok cesaret şeh-i hubanım sana

Ateş gibi bir nehr akıyordu ( PARILTI)

Ben aşka aşıkım sen ona bir vesilesin

Ben sana mecburum

Bir bülbül mü inliyor sonbahar dallarında

Bir iki üç marş haydi koşun çocuklar (Koşun çocuklar)

Bir sen anlıyorsun benim dilimden

Bir sevgidir doyulmaz

Bu gece bütün kalpler yönelir dolunaya

Bülbül niçin böyle feryad edersin (Kerem ile Aslı Filmi)

Dalgalar oynaşır gönüller coşar

Damlalar damla damla içimde çağlar gibi (*)

Deniz kabuklarını eğer görmedinizse

Dünya dünya yalan dünya uyma dedim şeytana

Elveda dediğin an bu aşka son verirsin

Engeller girince senle arama taş basıp da gittim gönül yarama

Ey mukaddes vatan işte gör inan (Çanakkale Operası)

Ey Ney bu cefalar sana nerden söyle

Ferahnaktan geçer bütün şarkılar

Geçti o mutlu yıllar renkli bir rüya gibi

Güller nöbet tutmuş penceresinde

Gülüşün ne güzel güller gibisin

Günlerce bekledim baktım yoluna

Günlerce ne gördüm ne de ben kimseye sordum

Gurubun kızıl rengi alev alev ruhumda

Hak aşkına boyananlar daim Hakka dayananlar

Hani tatlı sevgilim aklın yolu hep birdi

Her şeyden ötede bir sen varsın ki bütün dertlerimi unutturursun

Kapadım lumbarları doldurdum ambarları (Gemici Kantosu)

Kimbilir kaç mevsim geçti aradan

Koşun çocuklar (Bir iki üç marş haydi koşun çocuklar)

Mor dağların üstünde yok bir leke bir duman

Ovalarda meltem ol dağlarda bad-ı saba ANADOLUM)

Şafak kaselere dökülür bahar bir hevenk içinde sevişir kuşlar

Sana hem en uzak hem en yakınım (ANLATABİLSEM)

Sana şiirler yazdım

Semalardan güneş hala inmiyor

Seni bir ömür boyu sevsem de yine doymam

Seni ne zaman görsem düşüncelisin

Son gül dağıldı son kuş uçup gitti

Sonbaharın hüznünde ne bir gün ne gece var

Şu Yaltadan(limandan)taş yükledim gemim dolmadı (*)

Sus dinle bak ruhumda yağmur yağıyor

Süzme çeşmin gelmesin müjgan müjgan üstüne

Umdum ki gelirsin diye hep yollara baktım

Ümitlerin yıkılmış tek başına kalmışsın