Sofyan – Düyek
54 eser
Ah ü zare düştüm dostlar nişleyim (KESİK KEREM)
Anılar mazide kaldılar artık
Aşkla açan güller solmuş
BEN ANADOLUYUM ( Yüzbinler uyur koynumda )
Benim efendim dünya güzeli
Bir garipsin şu dünyada
Böyle küsüp gidersen beni çok incitirsin- Dağı aşıp çölü geçip ulaşalım Yunuscana
Dalgındı siyah gözlerin ilk gördüğüm akşam seni
Elinde sımsıcak yar eli varken
Eski bir değirmen evimiz olsa
Feryad edip durma bülbül aşıkı mısın nesin
Gecelerde ağladım adını sayıkladım
Gidelim kaybolalım el ele seninle
Gözler vardır aşık eyler
Güldürmedin ey yar beni
Gün batmak üzere yoruldum beklemekten gel
Günüm gecem ayrı özlem alev alev yanıyorum
Gurbet ademden kara (YOLCU İLE ARABACI )
Hak şerleri hayr eyler
Hasretin gönlümü yakar her zaman ufuktan doğacak günü beklerim
Her düştüğüm aşk yolunda
Her seste bir nağmesi var ondan koku alır bahar
İçime yazdım seni istesende silemem
Kabe dünyanın merkezi
Kalbinde bir başka kimse olmasın
Kaybettim seni artık terkedip gittin beni sen
Maziyi andım da yandım bu gece
Mürg-i ruhum görmek ister ya Muhammed ruyini**
Nemiz kaldı bizim mülk-i Arapda
O kadar yıldızlı gözlerin varki
O sürerken sefasını ben çekerim cefasını
Ömrümce sevgini içsem sahralar dolaşır susar gelirim
Samsun gülü gonca iken koklanır
Sana geldim Mevlana
Şaşkına döndüm bak başım dumanlı
Saz Eseri
Sazım şarkını söyler çalsam da çalmasam da
Sen gittin gideli güldüm zannetme
Seninle bir dünya kurdum
Sevda bahçelerinde geçen günleri düşün
Sevda önce alev sonra da hep kor olur
Sonbahar bahçeler yaprak mahşeri
Şu yaralı kalbimde derin acılar
Sularda kaybolurken hayaller birer birer
Üstümüze kilit üstüne kilit yılları savurup attık
Yıldızlar hevengine erişirdi elimiz
Yıllardır yaşarım seni severek