Müsemmen
695 eser
Badeler gelsin içilsin gönlüme neşe saçılsın
Bağ-ı aşkın andelibi hazret-i Üftadedir
Bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz
Bahar geldi açtı güller
Bahar geldi zevki yok ne goncanın ne gülün
Bahçeler yaprakla dolmuş sonbaharın cilvesi
Bahçelerden yükselirken kuşların son şarkısı
Bahçemizden geçti artık ilkbahar
Baht uyansa habe varsa dide-i bidarımız
Bai Bismillah aşkına Allah
Bak cihanın neşesinden lalezar olmuş gönül
Bak sarardı soldu işte tuttuğun her gonca-gül
Bakmadın hiç kalbimin feryadına
Baktığım her yerde varsın dilde mihmanım mısın
Bana bir aşk masalından şarkılar söyle
Başıma ne geldiyse sevdiğimden sanırım
Başka bir şey sorma artık hiç mecalim kalmadı
Behcet-i ruyin senin ey mehlika
Beklemem (İstemem) alemde sensiz ruzigar
Beklemem fecrini leylaklar açan Nisanın
Belki yıl vardır ki cana sohbetinden yoksunum (*)
Ben bahardan geçtim artık güzde rüzgar beklerim
Ben bu sevda-yı perişan ile daim yanarım
Ben esir-i handenim üftadenim ey gül-tenim
Ben esir-i zülfünüm bi-iştibah- Ben gedayım şöhret-i darayı versen istemem
Ben gedayım şöhret-i darayı versen istemem
Ben gibi var mı seven sevgili mahım seni
Ben güzellerden usandım dertle hasret verdiler
Ben harabım yar elinden hastayım çoktan beri
Ben neler çekmekteyim bilsen elinden ah senin
Ben sanırdım alem içre hiç bana yar kalmamış
Ben şehid badeyim dostlar beni yad eyleyin
Bende bir ah var ki kimse bilmiyor esrarını
Bende gamdan giryeden mada maharet görmedim
Bende hasret hal bırakmaz nerdesin
Bende Mecnundan füzun aşıklık istidadı var
Bende-i yarın oldu aşık -ı nalan sana- Benim derdim güzel yarim
Benim derdim hiç tükenmez
Beslemem alemde sensiz ruzigar
Bezm-i aşkta kimse sormaz neydi hicranın diye
Bi-nasibim kereminden dehrin of
Bil ki sen ey gonca gül kimseye vermem seni
Bilmem daha ne versin kendini saymaz gönül
Bilmiyordum sevgiden bir gün haber verdin bana- Bilmiyorsun kaç duasın kaç rüyasın her gece
Bin yare açıp geçti o dilber ciğerimden