Muhammes
236 eser
Aşıka tan etmek olmaz müpteladır neylesin
Aşk elinden aşıkı cam ile sahba söyletir
Aşkıdır insana kamil namını tevcih eden
Aşkın meyine ben kana geldim
Aşkınla yandır sultanım Allah
Aybeder hal-i dil-i aşüfte-samanım gören
Bağda meyler içilir naleler eyler neyler
Bezm-i ağyare ne dem ol şuh-i simin-ten gider
Bezm-i meyde mutriba bir nağme-i dil-cu kopar
Bin cefa görsem ey sanem senden
Bir muhammes beste yaptım yad edin dostlar beni
Bir nim-nigah etse o mah istemez misin
Bir teravet verdi kim feyz ile dehre sonbahar
Büti darem ki gird-i gül zi-sünbül sayeban dared
Büyük Muhammes
Canı kullab-ı ser-i zülfün çeker senden yana
Çekiyor ciş-i cefa üstüme canan saf saf (*)
Cüda etti beni gerdun o mah-ı mihr-banımdan
Çün Doğup Tuttu Cihan Yüzünü
Derd-i hicrana tabibim bir deva bilmez misin
Derd-i hicrana tabibim bir deva bilmez misin
Dest-i cevrin tutarım ah dil-i gam-nak üstüne
Devr-i Mevlanada gayet halet-efzadır sema
Dil-rübalardan değildir böyle giryan olduğum
Düşeli aşkın bu canım iline
Düşse zülfünden arak ruhsar-ı canan üstüne
Ey gönül yandın yine pervane-veş aşk narına
Ey gözü ahu bana bilmem niçin biganesin
Ey peri ruhsarına ben "gül" desem de elverir (Ahmet Ağanın mı?)
Ey şehenşah-ı cihan amade-i ihsanınım
Eya alemlerin şahı tecelli kıl teselli kıl
Gönül der-bend-i geysu-yi muanber olmak istermiş
Gözlerin mest olduğun demlerde ey şeh nazdan
Ham-ı zülfün dehenin büsbütün efsun ile ta
Hasret-i hamyaze-riz etmiş hilali kaşına
Herkese mihr ü vefa uşşaka naz etmek neden
Kametin serv-i sehidir arızın berk-i semen
Kasr-ı Cennet Havz-ı Kevser ab-ı hay
Kaydetme dökülsün ruh-i hoy-kerdeye kakül
Kimi mestane-seher yar ile gülşende yatır
Leşker keşid aşk dilem terk-i can girift
Medhal
Mehter
Mevc-i atlas-ı felekte ben hevadan geçtim
Mevlam senin aşıkların devran ederler Hu ile
Müjde ey dil müjde kim bir nev-civan buldum sana- Müptelayım gerçi sana bi-vefasın neyleyim
Mürg-i canı edeyim ateş-i gamda püryan