Devr-i Hindi
1.132 eser
Bakmıyor üftade-i na-şadına
Baktığım her yerde varsın dilde mihmanım mısın
Baktığım oldu günahım dikkat ile kaşına
Bana felek gör ne etti
Barek Allah ey mülük-i kainatın ekberi
Baş ü candan geçmedikçe vasl-ı canan isteme
Başladın ağyar ile ünsiyyete
Batıyor şimdi güneş kalbimi mahzun ediyor
Bekledim ömür boyu sevgiliden bir haber
Bekledim yıllarca geçmez intizarımdan melal
Beklemekten çok yoruldum sensiz olmak zor bana
Beklemem fecrini leylaklar açan Nisanın
Beklerim her gün bu sahillerde mahzun böyle ben
Belki anlarsın dedim de anlaşılmaz derdimi
Belki manzum bir yalandır belki ayet gözlerin
Ben aşık -ı mahzun u perişanı unutma
Ben babamın evin yıktım belalım ( TÜRKMEN KIZI)
Ben bir çerkez kızıyım Beyoğlu yıldızıyım
Ben bu mihnetler içinde buldum artık halimi
Ben bu mihnetler içinde buldum artık halimi
Ben dost hevasına düştüm
Ben esir-i dam-ı aşk-ı zülf-i yarim ey gönül
Ben esir-i derd-i hicranım vefasız yare ne
Ben esir-i handenim üftadenim ey gül-tenim
Ben esir-i handenim üftadenim ey gül-tenim- Ben güzel Leylaya taht kurdum da başlar üstüne
Ben neler çekmekteyim bilsen elinden ah senin
Ben ölürsem acı bir parça bana derdimi çek
Ben perişanım perişan zülfünün mecnunuyum
Ben sana bir gönül verdim sen bana binbir cefa- Ben şehid-i gamre vü bir sine-i sad-pareyim
Ben senin aşkınla cana bilmiyorsun neyledim
Ben senin aşkınla doğdum sonradan olma değil
Bende kalmış hatıran çok şimdi öksüz günlerim
Benden ayrı düştün artık bir teselli bulamazsın
Bendene eyle mürüvvet canım efendim (Dil-i men der...)
Benim yarim üzer halim ben ağlarken güler zalim- Bezm-i evsafında cana lal olur elbet zeban
Bezm-i gamda ah edip cananı andım ağladım
Bezm-i meyde ağlatır sazın beni
Bezm-i yarda daima el bağlarım- Bezme gel ey mehlika zevk u safa hengamıdır
Bezmimizde her gece rebabı dilletirsin
Bi-huzurum nale -i mürg-i dil-i divaneden
Bi-kes ü bi-vayeyim kıldın beni avare
Bil ki her dem arar gönlüm senin tatlı sesini
Bilemem ben de nasıl düştüm o zalim eline
Bilmem bu gönülle ben nasıl yaşayacağım