Suzinak
998 eser
Beni bizar ederken serzenişler
Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı
Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı
Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı
Benim en son dalım sensin
Benim yarem gibi yare bulunmaz
Benimdir cümle isyan ü kabahat Ya Resulallah
Beylerbeyinin (Kadıköyünün) ab ü hevası ne güzeldir
Bezm-i ağyare varıp zevk u safa niyyetine
Bezm-i uşşaka niçin gelmezsin
Bi-baht olarak devr-i şebabı heder ettin
Bî-kes kaldım sensiz gurbet ellerde
Bilmeden istemeden sen o güzel eski sesin
Bilmem bana baktıkça neden hep gülüyorsun
Bilmem ki a sevdiğim sen mi gurup mu güzel
Bilmem ki ne var can ile canan arasında
Bilmem ki nedendir bana sen hor bakıyorsun
Bilmiyordum aşk nedir sevda nedir
Bin gülle bahar etmedesin hayli zamandır
Bir anda bütün her şeyi yık gel diyemem ki
Bir anda karşıma çıktığın gibi
Bir dil ki esir-i gam olur neşever olmaz
Bir dilde ki zahir ola envar-ı Muhammed
Bir ehl-i dilim kubbe-i minada gözüm yok
Bir esir-i hasret etdin gönlümü
Bir gamlı hayal kaldı da yıllarca emekten
Bir gonce idin ruhuma tesir ediyorken
Bir gönül taşıdım mutluluk dolu
Bir gözyaşıdır kalbime damlar gibi dinmez
Bir gün bile açmaz bu gönül gülleri sensiz
Bir gün geleceksin diye sevdamı avuttum
Bir gün yaşadık atırası yıllara erdi
Bir günah ettimse cana Suznak oldum yeter
Bir günü paylaşsak seninle ikimiz
Bir günüm asude geçmez ah ü efgan etmeden
Bir güzele ben de gönül bağladım
Bir güzele kul oldum ta gönülden vuruldum
Bir hayal aleminde uyutulmuş gibiyim
Bir kasedir alev dolu gönlüm yana yana
Bir kış geçti senden ayrı sevdamızın üzerinden
Bir lale yüzün mihneti kalmış eserimde
Bir melal var hep içimde a canım efendim
Bir melek-sima nazenin
Bir merd-i Hakkı bul intisab et
Bir nazik-tere dil müpteladır
Bir nev-civan oldu peyda
Bir nigahınla kapıldım gönlümü verdim sana
Bir nigahla öldürürsün baka baka öldürürsün