Beyati
605 eser
Bırakıp gitsen aşkınla dolu gönlüm sendedir
Bu bir dilek çeşmesi dediler bana
Bu hasret biterse günün birinde sevgiye doyarız kısmet olursa
Bu rütbe derd-i firakın edip esir beni
Bülbül güle meftun şarkılar söyler
Bülbül gülün aşkıyla perişandı seherde
Bülbül ki aşiyan-ı fenayı koyup gider
Bülbül-i şeydaya döndüm dehri görmez gözlerim
Bülbül-i şurideyim gülden nasibim var benim
Bülbülleri kıskandıralım gel de bu akşam
Bulunmaz derdime çare
Buyruk senin ferman senin
Çamlarda dolaştıkça hayalinle yaşardım
Can yine bülbül oldu
Cana bana lutfunla neden kahrediyorsun
Cana seni ben mihr-i vefa sahibi sandım
Canımın cananı sensin ya Muhammed Mustafa
Cebrailim selam söyle dostuma
Çeker kahrın oncasını derer gülün goncasını
Çeşmi-nergis ü gonca-fem
Çiftetelli
Çiftetelli
Çıkalım sayd ü şikare (7 iki nüsha)
Çıkmaz derun-i dilden efendim muhabbetin (2 iki nüsha)
Çılgın gibi sevmiştim Tanrı elimden aldı- Çok zaman var bezm-i yare gelmiyorsun güzelim
Çün Doğup Tutdu Cihan Yüzünü Hüsnün Güneşi
Çün doğup tuttu cihan yüzünü hüsnün güneşi
Çün şevkin bana aşina düşdü
Daim seni ben arardım
Dayanacak dermanım tükendi bitti
Değil cam-ı mey açıldı gül-i bağ-ı tarab şimdi
Delisin deli gönlüm
Demişler goncaya aşıklığım razın saba derler
Derd Bana Derman Olupdur
Derd-i aşkın tek devası şişe-i peymanedir
Dertliler dermanı aşıklar burhanı
Derunumda olan halet ne halettir anı bilmem- Devasız dertler gibi sardın içimi
Didi çi kerdi çi kerdi
Dil-i aşıkları bend etmede bir pehlivansın sen
Dilbera sazın nevası aşıkın artar hevası
Dile gelse ızdırabım bülbüle destan olur
Dinle cana sesimde aşk dile gelip çağlıyor
Diyorsun ki çok perişan oldum
Doyulmamış bir ömürde yaşanmamış gece gibisin
Dü cihanda yok nazirin alem ne bile seni
Dün gece vaslınla kıldın neşe-mend ey meh beni