Yusuf Nalkesen
205 eser
Bu gönül az mı günah işledi senin için (*)
Bu senin bana ilk yalanın değil
Bu tesadüf benim için dünyalara değer
Bülbülün çilesi yanmakmış güle
Bülbülün çilesi yanmakmış güle
Bursanın dilberleri hepsi şen birer peri
Canan diye bin ah ile feryad etme gönül
Çatılmış kaşlarınla kime düşman gibisin
Cıvıl cıvılsın sen her an o gülüşün o kahkahan (*)
Çok isterdim aramıza kara kedi girmesin
Çok kalmadı öteye gitmeye artık zaman
Daha düne kadar hep el ele yanyanaydık (*)
Dargın ayrılmayalım diye koştum sana dün
Değildi arzun gömmek aşkımızı maziye
Diller döküp peşimden dolaşma beyhude sen
Düşmesin diye tek sevgimiz dile (*)
Duydum ki o benimle barışmak istiyormuş (*)
Duydum ki şimdi o pek perişanmış
Duydum ki şimdi sen pek pişmanmışsın (*)
Eğer beni anıyorsan için için yanıyorsan
Eğer yine geleceksen beni üzüp ağlatmaya (*)
Elim sustu telim sustu dil sustu
Felek böyle reva görmüş
Gel bu günah dolu yoldan vazgeçelim biz dönelim
Gel söz dinle peşinden sakın baktırma beni (*)
Gel verelim el ele aldırmayalım ele
Gelince göz göze biz bir hoş olur içimiz
Gelme artık istemem sorma içimde kim var
GİTMEK Mİ ZOR KALMAK MI ZOR (Sormamışsın hiç..)
Gittiğimi duyunca nasıl ağlayacaksın (*)
Gittiğin günden beri hem-dem oldum elemle
Gittin dönmek ümidi yok artık bu seferde
Gölgesinde mevsimler boyu oturduğumuz
Gönlüm şendi bahtiyardı (*)
Gönlüm seni nasıl özler arardı
Gönlümü kıran da yaralayan da (*)
Gönül defterinden silinmek acı (*)
Göz yaşlı gönül kırık gelip çattı ayrılık
Göze mi geldik yoksa yazımız mı böyleymiş
Gözlerin suçlu suçlu bakmasın öyle bana (*)
Gücenmedim o canana
Gül yüzün ipek saçın acep şimdi ne haldedir
Gülüşün de güzel ağlayışın da (BALLAR GİBİSİN)
Gurbet elde gün varınca akşama (*)
Gurubunun renkleri gömülürken sulara (Körfez-İZMİR)
Hadi ben öfkemi yenemedim de
Hak yolunda her dem gözüm
Hangimiz istemişiz de gelmişiz bu aleme biz (*)