Yıldırım Gürses

Gönlümün vadisinde dallar çiçek açıyor

Gönlümüzdeki yaralar bahtımızdaki karalar (*)

Gönül penceremde sisli bir mevsim

Gönülden sevince insan yaşarmış

Gülmedi bahtım yine bu sevda bitti yazık (ÇAL KANUNUM ÇAL)

Güneşle beraber söndüğüm akşam ağlayacak hangi rüzgar kimbilir

Gurbet o kadar acı ki ne varsa içimde

Gurbetteyim uzaktayım (KÖYÜM SENİ UNUTMADIM)

Hasret yine hasret gezerim dil-zedeyim ben

Hasretin pınarı çağlar içimde (BEN ÖMRÜMÜ VERDİM)

Hatıranla yapyalnız akşam oluyor

Her karış toprağı sularken al kan

Her şey bitti ayrılığın kampanası çaldı artık

Her şeydi benim için bir candı bir nefesti

Hiç düşmedi dilimden ne hatıran ne adın

Hiçbir ümit kalmadı hayattan aşktan yana

İçime hep hüzün doluyor

İpek saç savrulmaz mı denizler durulmaz mı

İzmir benim Van benim şeref benim şan benim

Kader her şeyi mahveden dünyamı karartan kader

Kaderimle başbaşa binbir dertle doluyum

Kanım kaynıyor yine bir bahar bekliyorum

Karşıki tepeler dumanlı dağlar

Kendine bir baksana sözün bu muydu bana

Koparma hiç bırak kalsın dokunmayın öyle dursun

Körfezdeki üç beş güzel söylesinler şarkı gazel

Kurduğum hayaller düşten vefasız

Kutsaldır diyerek ovası dağı

Mahsun mahsun bakıp öyle

Mecbur ki bahar gelmeye dünyamıza her yıl

Mevsimler yas tutup çöller ağlasın

Nasıl geçti bunca zaman

Ne zaman seni düşünsem damağımda...

Saçında bir tutam hazan yaprağı

Sallanır dile gelir bülbüller güle gelir

Sana çiçek diyemem sen her mevsim açarsın (AŞK ÇİÇEĞİ)

Saz Eseri

Saz Eseri

Saz Eseri

Sazlar durmadan çalsın gönüller zevke dalsın

Sen de gittikten sonra kaybedecek ne kaldı

Sen gönlümde en güzelsin

Senden uzakta aklımda hep sen

Seni yıllarca sevdim hatıranda ne kaldı

Sevda bahçemizin goncası solmuş

Sevda bahçemizin goncası solmuş

Sevda yollarında beyhude gezdim

Sevgilim bir tanem unuttun beni