Ümit Aşık

Arada sırada geç bu sokaktan

Aşıkım dağlara kurulu tahtım

Aşk gönlü ateşe verse külü yeniden yakamaz

Ay ışığı ışıtıyor içimi fasılları dinlemeli bu gece

Bağından her güzel bir gül seçerdi

Bak esiyor sevda yeli

Ben kapının ardında sanki sen önündesin

Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı

Beni yad elde (göklerde) arama

Bil ki yıllardan beri hasreti çekilensin

Bilemezsin ne çok özledim seni

Bir ömür yetmedi sana doymaya

Bir tanem derdini bana söylesen

Biz ezelden yanmışız bize ateş kar eylemez

Bizi ayrı koyan kadere inat

Bırak küllenen aşkı maziye gömelim biz

Boşuna yalvarma gönlümü sana bağlamam

Bu hasret böylece sürmez biliyorum geleceksin

Bu şarkım sana söylemek için

Çile dolu kahır dolu her günüm

Deniz sakin etraf sessiz ay gökte parlıyor

Derinden derine ırmaklar ağlar uzaktan uzağa çoban çeşmesi

Dertliye dinlettim çaldığım sazı

Dudağında o gülüş vuslat vadeder gibi

Dün gece derdimi döktüm denize

Dünyanın bağrında hançer misiniz

Eğer geleceksen yola erken çık

Gel de her derdini bir bir çözelim

Gittin gideli güzel aşık divane olmuş

Gönlümde yaktığın aşk denen koru

Gönlümün menekşesi bu bahar boyun büktü

Gözlerim yollarda belki dönersin

Gözlerinden içtiğim aşk yaktı bağrım nare düştü

Gül solar gülzar kurur bülbül susar avaz biter

Gülüşün ne güzel güller gibisin

Gün be gün hep aynı yerden kanayan

Gün gelir ismimi can-ı gönülden anarsın demiştim anıyormuşsun

Güneşi gözlerinden bir şafak istiyorum

Heder ettim ömrümü bir vefasız uğruna

Hülya bahçesinin çiçeklerinde

Hülya bahçesinin çiçeklerinde

İçimdeki yalnızlığın adını gurbet miydi sıla mıydı unuttum

İnadını kırıp ta bana gel demiyorsun

İsmini bilmezdim fakat tanırdım

Kendince haklısın sitem etsen de

Kimbilir ben neredeydim sen beş taş oynarken

Kırdığın kalbimin her zerresinde

Kıvır kıvır saçları iri siyah gözleri