Udi Şerif İçli

Açsam sana bir gün şu kırık kalbimi

Alamam doğrusu dest-i emele

Aşkınla harab kalbimi bir lahza sevindir

Aşkınla meğer aşkıma son dem vuracakmış

Avare gönül lutfunu bir gün görecek mi

Bilmem niye bir hayli zaman oldu o günler

Bir harab-abad gamdı büsbütün oldu harab

Bir teselli beklerim gönlümdeki bin yareye

Bir uzun yıl sanki günler sensiz akşam olmuyor

Birlikte bu akşam çıkalım seyre civanım

Bıkmış gibi gönlüm itiyor aşkı içinden

Bülbül-i şeydaya döndüm dehri görmez gözlerim

Çektik süzülen sandalı mehtaba ulaştık

Cevr olur imkan-ı vuslat vermeyen imaların

Cevr-i yare sabır buldum ömrüm ahzana kaldı

Cevrin yetişir sanma aman ol ki sitemkar

Çok güzeller(yosmalar) kandırır güneşi kıskandırır

Değirmene un yolladım

Derdimi ummana döktüm asumana inledim

Dilde rast geldi de dildare gönül

Dün gece bir bezm-i meyde ah edip anmış beni

Düş ben gibi aşka sadakat ne imiş gör

Emeller aldatıp avutmuş beni

Ey bırakıp giden beni (Bırakıp giden..)

Ezelden aşinanım ben ezelden hem-zebanımsın

Feryad ile coştukca şu çamlardaki bülbüller

Gece sahilden açıp sandalı enginlere biz

Gelmeseydim aleme hiç görmeseydim ben seni

Gezindi bir ses yine uzakta hare gibi

Gittikçe güzel gözlerinin nuru süzüldü

Gittin bu gidiş bence ölümden de beterdi

Gözlerin hayran bakarmış görmeyip ısrarımı

Gül de bülbül gibi ağlasın her yaz

Gül sevdiceğim güller açılsın yanağında

Güneş ruhsareli canan nikab-ender-nikab oldu(*a)

Günlerce onun lutfuna ihsanına düştüm

Hala acıyor gözlerinin yaktığı yerler

Hasret dolu ahım sana hüsranımı söyler

Hasretin çok eskidir bir an değil bir gün değil

Her nefes ömrümde binbir hasretin ahın tüter

Hey kız nerelisin sen

Hicran yine hicran mı bu aşkın sonu söyle

İçimden şu zalim şüpheyi kaldır

İçtim o derin sevgini hicranlı sesinden

Madem ki baharlarla coşup yaz gibi açtın

Mest oldu gönül gözlerini gördüğüm akşam

Nazlı ipek yumağım

Neydin güzelim sen güzelim dün gece neydin