Salih Suphi Soner

Bu delice esen rüzgar akşam üstü durulur

Bu delice esen rüzgar akşam üstü durulur

Bu şarkımı dinlerken gözünde tütecek dün

Buna zulüm denir gönül dilinde

Bütün hayallerim yarım kalıyor sen olmasan

Bütün sözler yarım kalmış tebessüm yok dudaklarda

Bütün yollar loş sensiz

Can hasta güzel derdime derman olarak gel

Canım ceylan gibi geçer süzülür safayab olur peymanede

Çaresazım sensin ancak rahm et Allah aşkına

Çekerim gözyaşı halinde sızan hasretini

Çiçekler dağılmış yapraklar sarı

Çıldıracak sevinçtir o benim candan eşimdir

Çılgınca seviştik o benim candan eşimdi

Çok bekledim akşam seni yollarda vefasız

Çok mu gördün bana sen bir gece mehtabı felek

Çözdük de o ruhumuzu kemiren bilmeceyi

Dağlıyor yar gönlümü ses vermiyor feeryadıma

Daha dün gerçekti masala döndü

Dalgın sular uyumuş mehtap şarkı söylüyor

Değmez bu ömür boş yere feryada gönül

Dehrin ne safa var acaba sim ü zerinde

Deli gönlüm benden yana olmadı

Dem bezm-i visalinde heba olmak içindir

Demdir yanar remad olamaz şeb-çırağ-ı dil

Deniz durgun deniz yorgun sahiller aşk kokuyor

Deniz mavi dalga dalga

Denizlerin ötesinden ne kaldı beklediğin

Derviş bağrı taş gerek

Dil gibi bend eyledin zülf-i siyaha şaneyi

Dil uyur mest olarak yar-ı dilara söyler

Dil-harab-ı hasretim bilmez misin hicran nedir

Dilerim buse olup kalmağı her an dudağında

Dinecek sanma bir gün kalbindeki yaralar

Dinleme hasreti hüznü de boşver

Dinmiş denizin şarkısı rüzgar uyumakta

Doldun mu kalbime yine her sene gibi

Döndüm sana yeniden otuz yıl sonrasında

Dudağım dudağında kemençede yay gibi

Dudağına biraz hüzün biraz umut ve mutluluk

Dünyada bizi kim ayırır birbirimizden

Durmadan aksın eğer isterse her gün gözyaşım

Düştük yola meyhaneyi bulduk bu gece

Düştüm bir yol sevdasına

Düşün ki umut denizinde vurdular bizi

Düşüverdim Mecnun gibi dillere

Duydum ki bir kuş gibi yaralı bağrı kan ağlıyor

Duyguların yükseldiği ufuklara yüceldiği