Sadun Aksüt

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen baharsın mevsim bahar

Sen doymadan yitirdiğimsin

Sen kalbime yazılmış bir aşkın şiirisin

Sende doğmuştur Muhammed Mustafa

Senin gibi ceylana nasıl yanmayım

Senin için sevgilim boynum kıldan incedir

Seninle ne güzel ne güzel günler yaşadık

Sevdiğin sevdanı unutmuş artık

Şeyhimin özünü severim sözünü

Sihrini baharda yanan gönüle

Sislerle örtülü eski yıllardan...

Sisli bir Eylül gecesi içimde gözlerin çağlıyor

Siyah laledir zenci çocuk

Sonbahar ağlıyor çiçekler üzgün

Sonbaharda sevilmez önünüze kar düşer

Ta devr-i Ademden yüz süre geldim

Ufukta her akşam batarken güneş

Ummadığım anda bırakıp gittin

Yalnız seni beklemek kalbimin son dileği

Yanık tenli yörük kızı

Yanıyor gönülde yaktığın ateş

Yarin dudağından getirilmiş bir katre alevdir bu karanfil (*)

Yaşanmaz olurdu şu yalan dünya derdini paylaşan dost olmasaydı

Yazdığım mektubun her...

Yeşil pencerenden bir gül at bana

Yine mi süslendi dağlar yine mi uğruna vermişim bunca senemi

Yıkardım dağları düze yıkardım

Yıllar öncesine götürür beni

Yıllardır derdinden bıktım usandım

Yılların ardında eski bir bahar (KIRK YILDA BİR..)

Yokluğun her dakika ölüm demek gitme kal

Yüce sultanım derde dermanım

Zehir saçan gözlerinle beni nasıl büyüledin

Zikrullahın zakiri sensin ya Resulallah