Sabri Süha Ansen

Ah çekerim inlerim feryadımı dinlerim

Akşam oldu gönülde teselli buldu Gül de

Ana kucağım baba ocağım cennet bucağım ey canım Bursam

Aşk elinde avareyim halim perişan

Aşka gelmiş bülbüllerden güzeldir sesi (*)

Aşkı içir sen bana alevden dudağınla

Aşkımı besteledim ebedi nağmelerle

Aşkımın zambağıdır zevkimin kaynağıdır

Ay kadar parlak tenin

Aydınlanır cihanım bir bakış kafi gelir

Aylardan beridir ben görmediğim o yarin

Ayrılığın sesi var kalbimde bin kederi

Bahçenizde boynu bükük laleyim

Bana bir ses geliyor eski hatıralardan

Bana garip geliyor ümitte ızdırapta

Beni yardan ayırma

Beni yardan ayırma canı tenden ayırma

Benim kalbim dilim dilim

Bilmiyorum ki neden bir gün terk ettim seni

Bin çeşit yeşilden dokunmuş ova

Binbir çiçek bahçesinde bir penbe gül seçmişim

Bir dertli aşıkım dermanım sende

Bir düğüm attın ki çözemiyorum

Bir hasretin yetiyor bir de kırma kalbimi

Bir hayale bir ümide bağlandı kaldı gönül

Bir kerre gördüm seni görmez olaydım a güzel

Bir mevsimlik ilkbaharın kıymetini bilmeli

Bir şiir yazsam dedim içinde sen olmayan

Bir zaman yemyeşil tüterdi dünya

Bu bekarlık artık belimi büktü

Buğdan bir tüle sarılmış deniz

Bugün bahar günüdür

Bugün yine ben gülleri dermeğe gittim

Bülbül gülün kokusuna kandı dikeninden yaralandı

Çal söyle güzel sesli kadın şarkımı söyle

Çengiler oynar oyunu

Çiçeği verdin elime

Çiçekler takmış başına

Değişsin alem yeniden

Dil-hun oluyor kalb-i hazinim feryadıma gel

Diz çöküp ellerini açmışsın gökyüzüne (*)

Dönersen bir gün bana

Düşlerimde ezelden bir sen varsın bir de ben

Düşmüşüm yollara ağlar giderim

Efenin elinde sedef bağlama

Ey ahu gözlü kadın sevdama inanmadın

Geçti aylar geçti yıllar nerdesin ah nerdesin

Gel güzelim hazanı baharla neşelendir