Sabri Süha Ansen

Gelincik şurup olmaz

Geliver serv-i bülendim gönlümün bir tanesi

Göğsüne takınmış güller kendisi güllerden güzel

Gönlümde bir kara sevda yeli esiyor

Gönlümde ses var ama merak etmem ki nedir

Gönlümdeki coşkular şaheserindir

Gönlümü dinmeyen bir sızı sardı

Gönlünde açan tek gül ben olayım sevgilim

Gönül avcısıyım gurbet yolcusuyum (*)

Gönül dinlemiyor ferman

Gönül mahzun kalp kırık ayrılık ah ayrılık

Gönül yaralı kalbimi bir de sen yakma

Gönülde bir hecedir aşk

Gördüğüm rüya daldığım hülya

Gözlerin gönlümü yakıp geçerken

Gözlerin gözlerimde tutuşuyor yanıyor

Gül yüzünü sevdim dilber

Güle bülbül bağladım

Gülmeyi unutan yaşlı gözüme

Günden güne artıyor gönlümde sevgin bir sel

Günler aylar seneler geçip gidecek

Güzele güzel demem

Hani söz vermiştin gelirim diye

Hatırlatır maziyi bizlere her yılbaşı (*)

Haydi ihvan-ı safa vakt-i kerahat geldi

Her anımda sen varsın

Her şey seni gördüğüm o ilk anda başladı

Her söz zehirli bir ok

İlk aşkımdan geri kalan yalnız derin yaralar

İlkbaharın açılır çiçekleri

Kadehi verdin elime

Kalbim senin ömrüm senin can senin

Kına gecesi yavrum gelini donatırlar

Kor dudaklar bükülmüş sitemkar olmuş neden (*)

Koştum yoruldum düştüm muhabbet yollarına

Kumral renk saçlarını kement eyle

Lale sünbül yana yana hayran olmuşlar sana

Mavi mavi esti rüzgar

Menekşe gözler sevdalı sözler

Menekşeler açıldı bahar ah yine bahar geldi

Mutluluğun peşinde yıllar yılı dolaştım

Nağmeler aşka gelir gönülde deste deste

Ne arar kimse beni ne de halimi sorar

Ne kederdir ne çile seni beklemek

Neden kalbimle oynadın

Neşeye hasretim elem her anım

O şuhun aldanma bir busesine

Olmadık hayaller kurdu şu gönül