Rüştü Eriç

İşven güzel nazın güzel

Kaç bahar bülbüle hasret güle hasret yaşadık

Kadeh kadeh içer gönül bakışlarından işveyi

Kadehin dudağımda gelsen de gelmesen de

Kaderimde alın yazım içli içli çalan sazım

Kalbim senindir açsan da girsen

Kalbimdeki aşk bahçesinin bülbülü Leyla

Kalbimiz mutludur ayrılamayız

Kalmadı gayrı gücüm aşka ümit bağlayacak

Kalp ağrısı derler dayanılmaz çiledir bu

Kalplere hüzün dolmasa

Kasr-ı canandan çıkıp mahfuz gönül

Kim demiş kış günü yaz olmaz diye

Kıştan yaza yazdan kışa menkul mütehayyil

Koşma aşka delice onda vefa yok gönül

Laf etmeyecekdim yine hiç gam ü kederden

Lalegül bir şarkı yazdım yad edin dostlar beni

Madem bir garip kulsun

Mağfiretin sonsuzdur nimetlerin ne boldur

Mahuru ayırsak güzelim bence miyana

Martılarla bir yolculuk Paşabahçe vapurunda

Mazi uyusun sandalın ardındaki izde

Mazi uyusun sandalın ardındaki izde

Maziyi bu akşam yine bin gam ile andım

Meclisime gelince neşe saçarsın

Mehtapta dün akşam yine hüznümle buluştum

Meleğimsin küçücük elli yeşil gözlü perim

Meyhaneyi tenha ve biraz loş gördüm

Müptela-yı cam-ı aşkız aşık -ı divaneyiz

Mutluyduk bir zamanlar şimdi el oluverdik

Nadidesin nazendesin

Nalan ediyor ruhumu hicran dolu akşam

Nasılsın görmeyeli bir haber uçursana

Nazı bırak gel bu gece gel göreyim gel

Nazlanma gel artık bu hayat kimseye kalmaz

Ne bezminden avareyiz ne gam verir peymaneler

Ne demektir sana hasret yaşamak gel bana sor

Ne elem şarkıları çalan sazın telisin

Ne günlerdi o birlikte geçen demler seninle

Ne irfandır veren ahlaka ulviyyet ne vicdandır

Ne istersen söyle gülüm

Ne kadar güzeldi bizim dünyamız

Ne kadar sevdim seni sözlerle anlatamam

Ne kadar tövbe etsek aşktan vazgeçilmiyor

Ne tatlı bakışın var su gibi akışın var

Ne yaramaz şeysin sen

Ne yaranı ne de vefası kaldı dünyanın

Neden gülden nasibim yok neden düşmekteyim hare