Osman Nuri Özpekel

Gönül sana nasıl kandım

Göründü karlı dağlar uzaklardan

Gözlerin bir ışık bakışın karma karışık

Gözlerinde damla damla inciler var yoksa ağlıyor musun

Gözlerinden davet aldım gel diyor

Gül kokar yarim benim gül-ruyi gülden penbedir

Gül yüzünde güller açsın ilkbahar ol sevdiğim

Güle baktım gül soldu gülün ömrü az oldu

Günaydın aşkımın ilk sonbaharındaki yarim

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi

Hasretle geçen her gece ateşlere yandım

Her derdime mahrem ki sen oldun olacaksın(**a)

Her şey bana bir tatlı hayal şen sesinizden

Kar -ı Abdülkadir ile rast getirdim ben sözü

Karşımda hayalin duruyor tatlı sesinle

Kime gönül verir isem benim ile yar olmadı

Küçük sevgilim dedim sana

Küllü arzün Kerbela küllü yevmün aşura

Leyla diyerek hasretle koştum peşinizden

Mezheb-i aşk dersine mahsus kitabımsın benim

Mızrap vurarak fecri ağartsam çok olur mu

Mutluyuz dört yıl bitirdik sevgi saygı ilkemiz

Nabz-gir olmakda canan aşık -bimarına

Nasıl incittin beni böyle severken söyle

Ne hasta bekler sabahı ne taze ölüyü mezar

Ne zaman güldü yüzün sen onu sevdi seveli

Niye gittin geri dönsen neyi sevsem olmuyor

Nur indi gönül tahtına bülbüller uyandı

Öldür beni bir gün buralardan gideceksen

Olmadı tenhaca bir işret çemende yar ile

Oyun Havası

Peşrev

Raz-ı aşkın saklarım dilde nihan ey serv-i naz

Ruhumda o mavi bakışın yangını nerde

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sen benim karşımda ürkek nazlı bir ceylan mısın

Sen benim son ilkbaharım kokladığım tek gülsün

Seni sevmek güzel şey düşünmekse çok acı

Sensizlik zordan da zor

Sevdalı gönül bir bakışın ardına düşmüş

Sevdalı nefeslerle yakan sözleri vardı

Sinemde çırpınır kınalı "ud"um