Ömür Gençel

Adım gibi biliyorum sen de beni seviyorsun

Adımız birlikte anılırken bak

Aklımda fikrimde yalnız sen varsın

Aklımdaki düşünceler bitmek bilmeyen saatler

Akşam yine aşkınla sabah eyledi gönlüm

Alev alev yanar yürek sabır gerek umut gerek

Alev alev yanarken kalbim her an kanarken

Artık beni sevmiyorsan bitti herşey git diyorsan

Aşkın düş olduğunu bilseydim sever miydim

Aydan daha parlak daha narin bedenin var

Ayrılığın vakti geldi hüzünlendi deli gönül

Ayrılık yükünü yükledin bana

Bana gönül verdiğini hissedersin bildiğimi

Bana gönül verdiğini hissedersin bildiğimi

Ben ben değilim sen de ne sen

Ben neler çekmekteyim bilsen elinden ah senin

Bende hasret hal bırakmaz nerdesin

Beni kul etdi de bir gözleri ahuya felek

Benim en son dalım sensin

Bilsen nasıl yakar beni kor gibi

Bir ben bilirim yanmayı aşkınla derinden

Bir güzele aşıkım ne vefakar yar olur

Bir hüzün var gözlerinde sanki eylül ağlıyor

Bir ışıksın gözümde aydınlattın dünyamı

Bir Nihavend şarkı yaptım güfte sensin beste sen

Bir vefasız yar için sahraya savruldun gönül

Bir yeşil dal bir demet gül

Bu hasrete can dayanmaz çok özledim bilmelisin

Bulamadım şu gönülden anlayan gönül hasta yürek hasta dil hasta

Bülbül öter gülzar arar benim gönlüm bir yar arar

Bulutlara yükledim özlemini

Bundan sonra beraberiz acı tatlı günlerinde

Çehrendeki ilham ile mehtap seni andı

Çiçeklerin gözü vardı gözünde

Çok zamandır ayrı düştüm sevdiğimden ağlarım

Çöl mü güzel orman mı önce bunu bilmeli

Deli gönlüm yine ırmak gibi coşkun akıyor

Demet demet giden bulut senin kadar uzak değil

Deniz değil derya değil bir yudum su istiyorum

Dertli bülbül ufku sensiz çınlatırken bekledim

Dilim sitem naz etmez

Dost elçisi güzel bahar

Dudağın gülümser gözün azarlar

Dünyam siyah akşam mıdır

Esmerim baldan tatlı kelebektir kanatlı

Esrarımı kalbimdeki canın gibi sakla

Evin aydınlığı sensin bırakıp gitme sakın

Ey ay yüzlüm ne vermişsen kabuldür