Mehmet Turan Yarar

Pir-i sevda böyle yazmış ta müebbet aşkımı

Rütbem alçaksa da gam çekmede son mertebeyim

Sabaha çıkmadı bahtım bırakmıyor geceler

Şair deriz ummana soluksuz dalana

Saki yetiş efkarımı dindir bu gece

Sana verdim bu gönül tahtını dem sür diyerek

Sana verdim bu gönül tahtını dem sür diyerek

Sana verdim bu gönül tahtını dem sür diyerek

Sarıyor her yanı efkar ile bir gizli hüzün

Saymakla tükenmez kara bahtımda neler var

Sen cennete gittin cehennem bize kaldı

Sen doğmayınca gökyüzü yersiz bu gönlüme

Sen gel de üzüm gözlü güzel badeyi boş ko

Sen gülerken güldü bahtım ta derinden gönlüme

Sen gülerken güldü bahtım ta derinden gönlüme

Sen hangi telin nağmesi sandın ki bu bağrım

Sen olmasan kara bahtım bütün cihana küser

Senden kalan her nesneyi attım

Senden kalan karanlığı sevgiyle akladım

Seni ansam da unutmam kırıp incittiğini

Seni çılgın gibi sevdim de derinden derine

Seni sevdikçe bu tutsaklar evinden çıktım

Seni sevmek bir ibadet güzelim ar edemem

Senin hükmün geçer yalnız benim gönlümde sultanım

Seninle pembeleşen bir masaldı yıllarımız

Sensin cefaperestim sensin şifanisarım

Sensiz bu kor yığınları en son sözüm değil

Sensiz geceler bitmedi küskün yüreğimde

Ses ver güzü nağmenle bahar et ne olursun

Sevda diyen dudakların birinde sen birinde ben

Sevdalı gözden ürker

Sevdiğim bir ince beldir

Seven bağrında sultanım elem yüz bin gönül tektir

Sevmek yeşil umutları örten kızıl çadır

Şimdi bahar gönlümde çünkü o yar gönlümde

Şimdi bahar gönlümde çünkü o yar gönlümde

Şimdi bahar gönlümde çünkü o yar gönlümde

Şöyle baktım gam çekenler hep deli

Sultanıdır ateşli bir aşk ülkesinin bu

Sustun soluğunla okşayıp terlerimi

Taştım sarı seller gibi coştum sana doğru

Taştım yine aşkınla bu tenler bana yetmez

Tez gel desem arz ettiği amma ya da hay hay

Turna geçmez dağlarından bağrı yanmış gönlümün

Turna geçmez dağlarından bağrı yanmış gönlümün

Uçtu bülbül bahçemizden gül açılmış neyleyim

Uçtu bülbül bahçemizden güller açmış neyleyim

Unutuldum diye küsmem sana ben