Kerem Güney

Aç kapını meyhane bu gece sana geldim

Açılsa gönül kapın girsem hiç çekinmeden

Ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda

Aldatmak hüner olmuş hiç kimseye güven yok

Aramıza giren var gözlerinden anladım

Aşk kilidi bağlamış senin elinle beni

Aşkımızın yüzünden çok günahlar işledim

Aşkla başım hoş değil

Aşkta kaybedenleri kader birleştiriyor

Benim garip kalbimi alma sana yaramaz

Bir kere sevenlerin kaderi unutulmak

Bir kerre sevdim diye

Bir rakımı içmez misin

Bu akşam ağlatıyor bütün şarkılar beni

Bu günümü görürsen sevgili aşkıma ver

Bu mevsimde birleşti seninle kaderimiz

Çıkmak bilmez içimden yalnızlığın kederi

Daha açmadan soldu saadet çiçeğimiz

Dalda bir tek gül vardı

Demek gözyaşı varmış aşkımızın sonunda

Dert de mesut ediyor çekmesini bilirsen

Dertte hiç üstüme yok

Döneceğim son kapımı ellerimle kapattım

Elveda meyhaneci artık kalamıyorum

Felek sanki körebe peşimi bırakmıyor

Gitme kal gönlümde derdim bitsin ne olur

Gönlüm sensiz olunca bu alem zindan olur

Gönlümün elemi ne olur bitse

Gözlerindeki yaşta kaybettiğim aşkın var

Gün çekildi pencerelerden

İşte bu son saadet sevgiden bana kalan

Kadehimden öğren çilemi kederimi

Kaderde gülmesek de gözgöze gelmesek de

Kaderde yıllar sonra karşılaşmak ta varmış

Kaybedecek ne kaldı sen de gittikten sonra

Kendime hayrım yok ki sana hayrım dokunsun

Kendimi arıyorum ayrılık yollarında

Kimse insaf etmiyor sevgi nedir bilmiyor

Kırılmış kadehlerde mazimi arıyorum

Merhaba meyhaneci bu akşam dut gibiyim

Meyhanelerde akşam olunca beni ara

Ne dediler de kandın böyle karara vardın

Ne kadehler anladı ne mey avuttu beni

Ne kalbimde aşk var ne gözümde yaş kaldı

Ört kapıyı gardiyan ziyaretçim yok benim

Ortağım günahına nasıl uydum ben sana

Öyle çektim ki senden sevmeye korkuyorum

Rüzgarlarda sesini sularda hayalini