Kemani Cevdet Çağla

Ağlıyor hicrinle her dem dil güzel

Ah eden kimdir bu saat kuytuda

Akşam olsun şu perdeler insin

Aşıkım dağlara kurulu tahtım

Aşk cefa tahtını gönlüme kurdu

Aşk ehlinin olduğu yere gel sevenleri gör

Aşk ehlinin olduğu yere gel sevenleri gör sevenlere gel

Baharda bu yıl bir melal var hüzün gibi

Bak bahta da ikbale de nur indi Hatayda

Bana bir zalimi Leyla diye sevdirdi felek

Bana o kadar yakınsın ki seni ben sandım

Bende hiç görmediğin başka bir alem yaşıyor

Benim aşkım senin aşkın bütün bunlar birer hülya

Bildin mi canım sensin civanım

Bir alevdir içimde sevgilinin özlemi

Bir dert gibi akşam suların koynuna indi

Bir gamlı hayal kaldı da yıllarca emekten

Bir yaz gecesi Çamlıca mehtabına geldin

Bülbül uçmuş bahçe viran bağlara çökmüş hüzün

Cevretme sakın sevdiğim artar heyecanım

Dağı

Değirmenin suyunu kestiler mi dönmüyor (*)

Dilberlerin en şuhu yine zevk u safada

Düştü enginlere bir ince hüzün

Elhan ile bir aşkı terennüm ediyorken

Ey Mudanya şirin diyar

Gel ruhuma bir damla tebessüm olarak sız

Gelmiyorsun yakıyor bağrımı hicranın eli

Gezinirken rüzgar saçlarının her telinde

Gönlüm kuru bir gül gibi titrerken adında (*)(O SİYAH GÖZLÜ KADIN)

Gönlümü mest eyledin ettin beni mecnun-ı zar

Gördüm seni sevdaya inandım

Gül açar bülbül öter yaz geçer

Hayat yolu uzundur ...

Herkes gitti yalnız kaldım meyhanede

Hicran gibi alemde elim derd-i ser olmaz

Hicran ü elem sine-i pür-hunumu dağlar

Hicran yetişir aşk sesi var karşı kenarda

İçimde bir yağmur sonbahardan çalınmış

İftirakınla efendim bende takat kalmadı

İhtiyarlık bahsi hiçtir ölse uslanmaz gönül(*)

İsterim sevgili eylül gelse

Kaçıncı fasl-ı bahar bu solar gider emelim

Karanlık ruhumu aydınlatacaksın sandım

Manolyam desem sana güller hemen kıskanır

Mecnun koşar "Leyla" diye efsaneden efsaneye

Mersin Mersin güzel Mersin

Ne zaman ki kalbim o yeşil gözlüm için vursa (*)