Kanuni Artaki Candan

Adalarda gezer durur edalı

Artık ne siyah gözlerinin gölgesi kaldı (*)

Aşıkın halini zalim bilmiyor

Aşkımın hep yıkılınca siteminle temeli

Aşkın sesini ilk o güzel sesde işitdim

Aşkınla harab olduğumu söyleyebilsem

Ay dalgalanırken suların oynak izinde (*)

Bağladım ömrümü kumral saçının tellerine

Bazı günler ruhumu ağlat da geç

Bekler beni her gün susamış bir ecelim var

Ben bir köylü kızıyım

Bir yanık bakışla aldı göynümü

Bu gece çamlarda kalsak ne olur

Bugün deli dîvâneyim

Bugün deli divaneyin (dil-i divaneden) tükendi ah ü zarım(Sevda Kantosu)

Bülbül sesi ah oldu bu yıl fasl-ı baharda

Çekilmez doğrusu gayri cevri cihanın

Cismin gibi ruhun da güzel zannedip ey mah

Esmer yüzü kumral saçı şakrak sesi vardı

Ey gönül bahçesinin gonca gülü şen güzeli

Ey hayali gözden gitmeyen dilber

Geçti o gülünç aşk u heves ey dil-i şeyda

Gitti gelse gamda bitse tükense

Göz önünde çürüdü mahv ü harab oldu tenim(Eski yazı)

Hani ya sen benimdin niye döndün sözünden

Her zaman bir olur mu ey hunriz nigahım

İmtidad-ı aşkıma çeşm-i siyahındır sebep

İsterim dizinde yatmak isterim

Kalmadı sinemde takat sevdiğim gelmez misin

Kanun-i dilin her teli sazınla safadar (Eski yazı)

Kimseye faş eylemezdim söylemezdim derdimi

Kirpiklerinin her teli bir katre taşırken

Kırılırdı oyuncak olsa bile

Koklasam saçlarını bu gece ta fecre kadar

Lutfeyle güzel gel de benim gönlümü şâd et

Ne kadar gözyaşı döktüm o gözün üstüne ben

Ne olursun beni sevsen

Parlıyor fikrim o parlak gözlere baktıkça ben

Peşrev

Ruhumda bahar açtı onun bülbülü sendin (4. İki nüsha)

Şeb-i hüznümde hayalinle teselli bulurum

Sen bir çapkınsın cicim

Şen gözlerinin şirine ben kalbimi verdim

Sensiz gecenin var mı sabahı bilemezdim

Sevdama yakın gel beni eller gibi tutma

Son hatıra aşkımda kalan bir sarı saçtı

Sonbaharın çiçekleri yavaş yavaş soluyor

Vuracak sine arar gizlice tiğ-i nigehin