İsmail Fenni Bey (Ertuğrul)

Sevdi gönül bir meh-cemal

Sevdiğim bir meh-i taban ü dil-arasın sen

Sevdim seni ben düştüm belaya

Söyle mutrıb darbegahın saz mı tar-ı can mıdır

Süzülsün çeşm-i mestin aşığın şuride-hal olsun

Tiğ-i cevrin geçdi cana canıma

Tükenmez derd ü sevdası dil-i divaneden feryad

Üftadeni mahrum-i safa eyledin artık

Uyup baht-ı siyehkare perişan olduğum kaldı

Vasl-ı yare haylidir hahişgerim

Yarin sitemi oldu hele lutfa mübeddel

Yaz geldi çiçeklerle yüzü güldü zeminin

Yeşillendi ovalar çiçekle doldu her yan

Yetişir çin-i cebin ey gül-i ter handan ol