İrfan Özbakır

Sendin şu gönlümün yeşeren bahçesinde gül

Seni bir kerre gören bin kerre görmek ister

Seni gördüm geçen gün eski okul yolunda

Seni hiçbir zaman unutmadım ki tanıdın mı diye sorma ne olursun

Seni küçük yaramaz kaldırımdan atlama

Seni nasıl sevdim bunu bil ki

Seni öyle sevdim ki anlatamam söz ile (*)

Seni sevdim seveli oldum sanki bir deli

Senin yanında senin hasretinle yanarım

Seninle kışlar biter baharlar erişirdi

Senle geçen günlere pişman olmak da varmış

Sensiz geçen günleri ben hayattan sayamam

Sensiz hayat olur mu sevgilim yeryüzünde

Sensiz kalan gönlümde bil ki hayat virane

Sevda nedir aşk nedir bir bilene sor da bak

Sevdikçe yandım da yandıkça sevdim

Severim düşünmeyi maziyi anmak için

Seversin diye sevdim düşmandan beter oldun

Sevgiler sevgi olur onu kalpte duyunca

Sevgiler var mum gibi erir biter dediler

Sevgilim gelsen eğer bana dünyalar değer

Sevgilim sen nerdesin duymuyorsun sesimi

Sevgilimin ince beli ellerime değdi eli

Sevil neşelen sevme yanarsın

Sevilme okşanma uzaklarda sen

Sevilmeyi tatmayan sevmek nedir bilir mi

Seviyorum demeni ellerini vermeni

Sevmek ne güzel şeydir sevince sevilince

Sevmekten öte var mı güzelim yoktur bulamazsın (*)

Silme sakın ismimi gönlünde saklı dursun

Şimdi aşklar eski sevdalar kadar şad etmiyor

Simsiyah gözlerine dalar dalar giderim

Sitem etmem bir daha boş yere naz etmezsen

Size bir haberim var Leyla ile Mecnundan

Sıcağı anlatırken yanmak gerekmez

Sıra dağlar gibi derdim düz edemedim

Söyle Allah aşkına nedir senden çektiğim

Sözüm ona ben seçerim

Şu dünyada gülmeyenler hepsi gülen bir yüz bekler

Su sızmazdı aramızdan şimdi bıktık canımızdan

Suçlu düşsem ne çıkar sevenin kaderi bu

Sus sus söyleme kimseye sakın

Susun seneler susun söylemeyin yaşımı

Suya hasret çöl gibi sevgine susuzluğum

Tanrım seni ne kadar özenerek yaratmış

Tek dileğim o benim gece gündüz ararım

Tomurcuk gül gibisin bahar gelir açarsın

Ufukta gün değişir ömürden yaprak düşer