İrfan Özbakır

Ne acı bir kelime yakışmıyor diline

Ne alnımın yazısı ne kaderin cilvesi

Ne çok sevmiştim seni

Ne güzeldi ümitlerim kırdı gitti sevdiklerim

Ne haldeyim bil isterim öyle derin ki hislerim

Ne olur bilinmez bu aşkın sonu

Ne olur gitmesen böyle her akşam

Ne varsa aradığım bil ki sende bulmuşum

Ne yaz gördüm ne bahar

Neden bana bakarsın ciğerimi yakarsın

Nedendir sevdiğim bu kaş çatışın

Neler çektim bir bilsen senin aşkın yüzünden

Nice uzun yıl geçti o sevdanın ardından

O güzel gözlerin ateş saçıyor

O güzel yıllarımız uçup gitti kuş gibi

O temmuz gülüşle yaz ettin beni

O toz penbe dünyayı aşkla dolu rüyayı...

Okuduğum kitapsın yaprak yaprak açtığım

Olmadı bu sevginin ikimize de hayrı

Ömrümce hep adım adım

Ömrümün gecesini bitmeyen çilesini

Ömür boyu kalırdı bu kalbim sana açık

Öyle bir derde düştüm seni arar dururum

Peşrev

Pişman olur da bir gün dönersen bana geri

Pırıldar güneşi bitmez neşesi

Ruhumdaki hicranı sezen gözleriniz var

Saçını savuran sabah rüzgarı

Saçlarımı ağarttın dertlere attın beni

Saçta ak yüzde çizgi gönülde bin yara var

Sana hala açık kapım ömür boyu gönlüm ile

Sana olan özlemim sönmemiş volkan gibi

Sanki bir gönül bağı saçlarının her teli

Sanki rüyada bir gündü

Sardı aşkın beni çaldı el gibi

Sarhoşum seninle başka mey içilmiyor

Şarkılarda nağme oldun söylenen

Şarkımı senin için yazdığımı bilseydin

Sarman bir pisi pisi iplik yumak delisi

Seçtim seni bin renkli güzel gül demetinden

Sen beni hasretinle öldürecek gibisin

Sen de mi gidiyorsun seni de mi el aldı

Sen gönlümün tek eşi ümidim herşeyisin

Sen gülünce açılırdı

Sen uzaklarda mutlu ben se kırık bir dalım

Sende ne var bilemediğim

Senden alır türküler ezgisini tadını

Senden ayrı günlerim yaşamak mı güzelim