İrfan Özbakır

İçimde sen miydin ateşten beter

İçimdeki sevgiyi söndürdün de ne oldu

İlkbaharda esen yelde

İnan sensin gizli derdim

İnanamam bir türlü hakikat mı rüya mı

İnce uzun endamın fidanlarla yarışır

İsmin kadehte çın çın dudaklardasın yar

İsterdim aşkım seni yıllar öncesi sarsın

Kaç yıl oldu bilemem silemedim gözümden

Kadehde sen varsın gözyaşımda sen sen

Kaderim bir gün gülmeyecek mi

Kaderim mi böyle ne desem bilmem

Kağıttan sandal yaptım

Kalbe dolan ümitler sevgileri dermiyor

Kalbim niye ağlar niye hicranlı bilinmez

Kalbimde aşk ateşi var geziyorum diyar diyar

Kalbimde aşk ateşi var geziyorum diyar diyar

Kalbime o ismini yazmıştım hece hece

Kalbinde yer aç bana dönemem artık geri

Kalksın kadehler içkiler dolsun

Kapandı birer birer baktığım pencereler

Kapandı sayfalar bitti o fasıl

Kapattım ben kalbimi artık kine öfkeye

Kapılmış bir yolcuyum aşkımın kaderine

Karar verip ben seni içimden atmalıyım

KENDİMİ SENDEN ALAMIYORUM (Gülünce gözlerinin içi..)

Kim bilir belki bir gün beni tekrar ararsın

Kim demiş ki sevgiler ayrılıklarla biter

Kime baksam içime senin aşkın doluyor

Kimi gün elele kimi gün ayrı

Kimler ayırdı bizi kimler etti perişan

Kimseyi sevme böyle bir bana ver kalbini

Kirpiğinin ucunda titreyen yaş olsaydım

Kınalıdır kınalı yarimin o elleri

Kırıldı gönül telim kurudu ağzım dilim

Kıyılarda el ele aşk şarkısı söylerdik

Kız gel gönül tahtıma kader gülsün bahtıma

Kuytu sahillerde biz oturduk diz dize

Masamda boş bir kadeh hala seni bekliyor

Mavi açtı goncalar dallarımda bu bahar

Mazi yaşıyor gönlümüzün bahçelerinde

Mevsimin özlediğim lezzeti olmuş dudağın

Mevsimlerden çok uzak bir yerdeyiz seninle

Meyhanelerde akşam olunca beni ara

Mümkün değil seni bir gün gözlerimden ayırmak

Mutluluğu yitirdik suçu kaderde kaldı

Mutluluktan bir çelenk konsun güzel başına

Nasıl ardı ardına geçti gitti o yıllar