Hacı Arif Bey

Söyle nedir bais-i zarın gönül

Söyle sen kasdin nedir aya bana

Şu yıkılmış gönlüm abad olmuyor

Şulelenip derd ü gam ü ıstırab

Suziş-i sinem değil kar etmeyen

Suznak etme beni ey mehveşim

Ta ki elem-i felekle ülfet

Talat eyler mi diye meh suy-i Kağıthanede

Taliim dur eyledi senden beni

Tarife gelir mi o mehin zülf-i siyahı

Tasdi edeyim yari biraz da sühanimle

Tazelendi tab-ı alem herkesin bak şevki var

Tir-i hasret yare açıp sineye

Tükendi gönlümün sabr ü kararı

Usandım ağlayıp ah eylemekden

Uslanmadı hala emeli bitmedi gönlüm

Uyur daim uyanmazdı benim baht-ı siyehkarım

Vad ederken yar kam-ı vuslatı

Vakf eyleyen de aşk idi dildare gönlümü

Var mı cana derd-i aşkın çaresi

Varken gönülde bin türlü yare

Vazgeçmez mi sine ah ü zardan

Vücud iklimini her lahza berbad eyliyorsun

Vücud ikliminin sultanı sensin (sultanısın sen)

Vuslatından gayrı el çektim yeter ey bi-vefa

Vuslatından na-ümidim ey peri

Yadigar kaldı bana dilde bu ah

Yandım bilerek çaresi yok gerçi bu nare

Yandım o güzel gözlere ey şuh-i sitemkar

Yanılma ateş-i aşka ciğergahın dağlatma

Yareledi yarim dil-i zarımı

Yarimle bu şeb tenhaca kaldım

Yine mürg-i seher avazelendi (**)

Yine vaz-ı felekden mi şikayet

Yıkma sakın burc-ı penahım felek

Zahiri hale bakıp etme dahil bir ferdi

Zevkin ile ben de aşk-ı dili