Hacı Arif Bey

Ne yapsam ol cefakare inanmaz

Neden ta subh olunca eşk-barım

Nedendir Bilmedim Asla

Nedir bu hayretin ey verd-i alim

Nerdesin ey tatlı sözlü sevdiğim

Neşe-mendim sunma lutf et sakıya peymaneyi

Nev-bahar-ı dil-sitansın sevdiğim

Nevruz -i bahar oldu yine ey gül-i handan

Neyledi gör bana ol mah-ı mehi

Niçin mahzun bakarsın sen bana öyle

Niçin terk eyleyip gittin a zalim

Nigah-ı mestine canlar dayanmaz

Ol gonce-gülü görmeyeli hayli zamandır

Olmaz dilim elemden bir dem tehi vü hali

Olmaz ilaç sine-i sad-pareme

Olmuş iken didelerin gibi mest

Olup aşkınla avare bulunmaz derdime çare

Pa-busuna ermek üzre ey yar

Padişah-ı beh rü ber Abdülhamid ü kavm-i cu

Pare pare oldu sinem gamze-i cananeden

Penbe-i dağ-ı cünun içre nihandır bedenim

Peyam-ı hüsnüne peymane gözler

Rahatım yok bu dil-i şeydadan

Reng-i ruhsarın gören der "gül gibi"

Rubude oldu sim-tene gönlüm

Ruyinden at nikabı

Sadr-ı cem-i mürselin sensin ya Resulallah

Sahn-ı sinem yandı nar-ı firkat-i cananeden

Saki bu safa-haneyi baki mi sanırsın

Saki çevir Dem-a-dem cam-ı safa-medarı

Saki içelim cam-ı musaffayı keremden

Saki yetişir uyan aman gel

Sana hiç nale eser etmez mi

Şarab iç gül-feminde gül açılsın

Sayd eyledi bu gönlümü bir gözleri ahu

Sen bir gül-i nev-reste fidansın

Sen serv-i nazın ruhsar-ı ali

Sende acep uşşaka eziyyet mi çoğaldı

Senin aşıkların kılmaz nazar firdevs-i alaya

Senin gibi dilber-i nazik-tenden...

Sevdim yine (güzel) bir nev-civan hasretiyle halim yaman

Severdim bir meh-i aşüfte-hali

Severim çaresiz ey mah seni

Seyl ü ateşten emin olmaz yapılmış haneler

Seyr-i bahara açıldı dağlar(*a-semaidir)

Sırma saçlı yare kim haber versin

Sonbaharın zevki hoştur

Söyle derunundaki zarın gönül