Hacı Arif Bey

Bülbül yetişir bağrımı hun etti figanın

Bülbülü dem- beste etti nale vü feryad-ı dil

Can olıcak talib -i canan-ı aşk

Canda hasiyyet mi var sevda-yı canan olmasa

Canım dağlar kuzum dağlar

Çekme elem ü derdini bu dehr-i fenanın

Çeşm-i mahmurun sebeptir nale vü feryadıma

Cevr etme bana böyle

Çiğlendi zemin sahn-ı çemen reng-i nev aldı

Cihan gözümde yok hayli zamandır

Cihan kam almada devrinde daim

Çok gördü felek şimdi beni bezm-i civanda

Çözülme zülfüne ey dil-rüba dil bağlayanlardan

Cülus etti şehinşah-ı keremkar

Dağ-darım iftirak-ı yar ile

Dağda tavşanlar geziyor

Dağlar yarimi gördün mü

Daima feryad ü efgandır gönül

Dam-ı hüsn-i yarimin özge şikarıdır gönül

Derdinle senin ey gül-i nevreste-nihalim

Deşme dağ-ı sine-i suzanımı

Deşt-i dehşette kalıp zar ü sefil

Deva (reha) yokmuş neden bi-mar-ı aşka

Devr-i lalinde baş eğmem bade-i gül-fame ben (I)

Dide-i giryan-ı hasret aldı akl ü canımı

Dil harim-i vaslını arzu eder

Dil hastasıyım bu dile hep ah gelecektir

Dil-i nalanı çeşmin etti pür-hun

Dilberan ahd-ı vefayı unuturlar unuturlar

Dilden hayalin bir zaman gitmezdi ey kaşı keman

Dilerim zülfüne ber-dar olayım

Dinle aklın var ise pir-i muganın pendini

Dün gece mey meclisinde maha benzer bir civan

Dün gece rüyada gördüm yarimi

Dünya değil bu mihnet yuvası

Düşer mi şanına ey şeh-i huban

Düşme ey aşık hayale yağma yok

Düştü dildar ile firkat areye

Edemem kimseye halim hikayet

Efzun oluyor günden güne bu hal-i melalim

Ehl-i dil isen kendine zevk eyle cefayı (*)

Ela gözler beladır cana gözler

Ela ya eyyühas-saki (SAKİNAME)

Eşk ile tahmir olunmuş ehl-i aşkın mayesi

Eski hali hiç göremem

Esti nesim-i nev-bahar açıldı güller subh-dem

Ettikçe sana aşık -ı dil-hasta recayı

Ey ateş-i gam bağrımı yak kanlı kebab et