Hacı Arif Bey

Açıl ey gonce-i sad-berg yaraşır

Açılmamış bir gonca-ter

Ağlamaz mı çeşm-i hasret-perverim

Ah ey aşk ateş-i hicrana yakma canımı

Ah eylediğim serv-i hıramanın içindir

Ah ü efganım cefacu yare hiç kar etmedi

Ahteri düşkün garib-i aşık -ı avareyim

Akıbet bezdirdi benden ah ü efganım seni

Akıl ermez şu feleğin oynu çok

Aldı gönlüm fend ile bir fitnekar

Aldın felek sen mihr-i cemali

Alınca gönlümü mihr-i cemali

Aman dağlar canım dağlar

Aşık oldur kim kılar canın feda cananına

Aşk ateşi sinemde yine şule-feşandır

Aşkı pinhan edemem nale vü efgandır bu

Aşkın eser-i suzişine can acımaz mı

Aşkınla düştüm ateşe

Aşkınla senin sevdiceğim zar ü zebunum

Ayineyi al destine

Azmeyler iken yar ile bezm-i safaya

Bahar oldu sular akar çayıra

Bahar oldu sular çağlar

Baht uyansa habe varsa dide-i bidarımız

Bais figan ü naleme aşk iptilasıdır

Bak ne hale koydu bu baht-ı siyah

Baklavaya tuz koymuşsun

Bakmıyor çeşm-i siyah feryade

Bana lutf eyler iken sen

Baş alamam derd ü gamından felek

Başladın ağyar ile ünsiyyete

Baştan başa isterse cihan gülle donansın

Ben buy-i vefa bekler iken suy-i çemenden

Beni bizar ederken serzenişler

Beni candan usandırdı cefadan yar usanmaz mı

Benim gönlüm kaldı sende

Berdar olalı zülfüne yar fikr ü hayalim

Berid-i ahdan haylice haber var

Bezm-i safa kurulsun (Sözsüz)

Bir cilve-ger nevrestedir

Bir dil ki esir-i gam olur neşever olmaz

Bir goncaya bir hare nigah eyledi bülbül

Bir gün beni dildar acaba şad edecek mi

Bir halet ile süzdü yine çeşmini dildar

Bir melek-sima peri gördüm der-i meyhanede

Bir zülfü perişana yine yaktım abayı

Biz Osmanlılar her dem gazaya hazırız

Bu yosmalık geçer bu çağ değişir