Cinuçen Tanrıkorur
490 eser
Acı bensiz yola çıkmaz yara bensiz kanamaz
Aczi idrak etmeyen benlik güder bulmaz felah
Ah Dildedir mihrin ko hak olsun yolunda canü ten
Ah eden kimdir bu saat kuytuda
Ah gönül yetdi ecel zevki ruhi dildarı yetmezmi
AHI YAR ÇIKAR EFLAKE DERUNUM
Akardı gönlüm olup bir şelale devrinde
Akşamları sahildeki seyrane doyulmaz
Al canımı canım ki alevdir teni kurtar
Alem içre ademoğlu haşredek sürgünde mi
Alem içre ademoğlu haşredek sürgünde mi
Alemde ne var ki aşktan özge bethude nefes tüketme şair
Alemde ta ezelden ilahi nefesti can (Halil Cine)
Allah ü Ekber vel- Kerim sensin Azim (Ey padişah-ı..)
Altın bir olta saldım yaşanmış zamanlara
Anlayan yok nar-ı aşkın şiddet-i buhranını
Artarak gönlümün aydınlığı her saniyede (SÜLEYMANİYEDE SABAH)
Artık yetişir hüzün reva-yı Hak mı bilmem
Aşina-yı derd arar dil belki bir gün rast gelir
Aşiyan-ı mürg-i dil zülf-i perişanındadır
Aşık -ı pür-yare-i müjganınem
Aşıkan laf ez "tebarek Rabbenal-ala" zenend
Aşıkın maksudu ol mahbub-i bi-hemta imiş
Aşkın odu ciğerimi yaka geldi yaka gider
Aşkın teli kalbin telidir cevre dayanmaz
Aşkınla ilahi beni aşüfte-dimağ et
Atım tepmez itim kapmaz deme
Aydında doğan erlere cepken yaraşır
Ayrıldığımızda sonbahardı gönlüm gecesinde gündüzünde
Bağ-ı aşkın andelibi hazret-i Üftadedir
Bahar oldu yine açıldı güller
Bahtın ağardı gölgesi düzleşti dikleri
Bakışın dolar gönül mor gecelerden fer alır
Bana çok gördü felek külbe-i ahzanı bile- Bana gül verdi o gül çehreli
Be-hey bülbül nedir feryad var eyle Hakdan istimdad
Belki manzum bir yalandır belki ayet gözlerin
Belki sevda estiren yellerdesin
Ben bahtıma küsmem seni sevdikçe uzaktan
Ben bilmez idim gizli ayan hep sen imişsin
Ben bir gün ölürsem sana hasret yaşamakla
Ben senin meselen olabildim mi
Ben yıllara terkettim ümit yüklü baharı
Beni bu karanlıkta yapayalnız bıraktın
Beni buyun ile gel mest ü rehavi ediver
Beni buyün ile gel mest ü rehavi ediver
Beni buyün ile gel mest ü rehavi ediver
Beni buyün ile gel mest ü rehavi ediver (*)