Burhan Durucu

Açıldı gönlümün sevda kapısı

Ah bitmeyecek dertlere düştüm ki derinden

Al gülün dalında diken var diye

Alnımda gül gibi kaldı busesi

Alnına dökülsün ıslak perçemin

Aşka yok mu hürmetin

Ayrılıktan ufka düşmüş her sabahtır çektiğim

Bahçede güllerle görmüşler seni

Bir çiçekten yaz umarken geldi eyvah sonbahar

Bir elimde yağmur bir elim toprak

Bir gün daha dün oldu uzayan gölgelerde

Bir hüzün gölü müdür yemyeşil bakışların

Bir sızım var Lokmanım yok yemyeşil gözler ateş

Bir yanım karanlık bir yanım ışık

Çok şaşırdın birdenbire

Dikenler gül olur sevgi dalında

Edalım işin ne senin hüzünle

Elden ne gelir dertle hüzün kaldı emelden

Estin yine güller solacaktır bu gönülde

Ey güzel kız hiç gönülden silmiyorsun

Gece gündüz hep karşımda

Geleceksen gel artık uzağı yakın eyle

Gelme hiç yokluğunda varsın kalbim inlesin

Giderken kalbimi al götür benden

Gitti o güzel yadıma bir handesi kaldı

Göklerde tutuşmuş alev almış gibi akşam

Gönül sana çöl suya hasret kalmış susuyor

Gül bir mevsim açar solar

Güllerin gölgesinde geçen mevsimler...

Gün doğarken ayrılık var hiç sabahlar olmasın

Hani güller açarken gelecektin sevgilim

Her gece uzaktan seyr eder beni

Her şey yarım kaldı her şey yüzüstü

Her şeye çare var aşka bulunmaz

Hiç gelmeyecek yazlara kaldıysa çiçekler

Hicranla solan ufkuma gün doğmasa derdin

İçimde sisli bir mevsimin yası

Kaç kere döndü geldi söz verdiğin o mevsim

Kederden tasadan gamdan söz etme

Kirpiğimin ucunda yorgun gençlik yıllarım

Ne kıymet var ne ilgi

Ne olur gelirsen erken çık biraz

Ne zaman yağmuru saçımda duysam

O dönüp gülerek baktığın akşam

O gelir kapım her açıldığında

Ömrümün baharında açılan nazlı çiçek

Ömür güzel dünya güzel

Ruhuma fasl-ı saba nakşediyor gözlerin