Bilge Özgen

Neden geldin gene ne istiyorsun

Nerede şimdi o ay yüzlü

Nerelerde bulsam seni göklerde misin yerde mi

O bakışlarla dolar kalbe huzur

O uykusuz gecelerden ne kaldı

Ölümsüz bir yermiş kederden uzak

Ömrün bu hazan mevsimi hep ah ile geçti

Onlar ninni söylemeyi bilmezler yavrum

Özenip de Rabbim seni işlemiş

Özlemle doldu geçti seneler

Özüm gibi seven kulmuş

Parça parça beyazlanmış yüreğin (ERCİYESİM)

Penceremden seni görsem gözlerimle öpüp sevsem

Rüya gibi hülya dolu bir bahçede açsan

Rüya gibi hülya dolu bir bahçede açsan

Rüzgarım ses verir güneşim selam

Sana bilmem ki nasıl söylemeli

Sana gönül borcum var ödemek kolay değil

Sana hasretliğim boşuna değil

Sana olan bu sevgimi ister öldür ister yaşat

Sana olan hasretim sönmemiş volkan gibi

Sana yolladığımı mektuplarımı bir turnanın kanadına bağladım

Sarı saçlarda bulut yeşil gözde nem

Şaşkına döndüm bak başım dumanlı

Şavkı söndü sevdamızın karardı

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Saz Semaisi

Sebil edip yıllarımı verdim Yunus Yunus diye

Selamlar söylesem geçmiş günlere

Sen akşamlar kadar büyülü sıcak

Sen ayrı gönülde ben ayrı yerde

Sen bende ne bahar ne de son güzsün

Sen bendeki ben gibisin

Sen benim ecelim sen benim ahım

Sen de giy sırtına ateşten gömlek

Sen gittin kalmadı gönlümde bahar

Sen gülmeyen bahtımı gül gül açtıran bahar

Sen ilk bebeğimdin rüyam kız olmandı

Sen Nisansın daha ben sarı Eylül

Sen olmadan yaşamayı sevmedim

Sen olmasan ben olmazdım (Bir ışık var gözlerinde)

Sen yasemen sen sünbül gül salın salın gezen leylak

Sende doğdum sende doydum

Senden kaçtım olmadı benden kaçtım olmadı

Seni bilen dost bahçıvan

Seni de özledim İstanbulu da

Seni de üzdü mü bilmem ayrılık