Bilge Özgen
362 eser
Seninle buluşmamız ne kadar güç olsa da
Seninle olmak için sesini duymak için
Seninle sevdim siyahı gözlerini çok özledim
Sensin benim özlediğim
Sensiz geçen yılları yaşamadım farketmez
Sensiz yine bülbül gibi gülden ırak aşkım
Sevda benim neyime
Sevda pınarından aşkını içtim
Sevdamın güzel kızı gönlümün tek hırsızı
Sevenler de bizleriz unutanlar da
Sevgi bazen bir sıcacık eldedir
Sevgi dolu şu gönlüm bir kuş gibi kanatlı
Sevgimi koydum mektuba biraz özlem biraz hasret
Sevgimle yanan bahçede bir taze baharsın
Sevginin çiçekleri katmer katmer açılır
Sevilen sever sandım güldüren güler sandım
Sevincim kederimsin biricik emelimsin
Seviyorum sizi yıllar bana beni tanıttınız
Şevkatinle nur yağardı dallara
Sevmeyi unuttuysam kalbimi uyuttuysam
Sisli bulutların ardında kalan
Sitemle doluyum ayrılık sana
Son pişmanlık faydasız bu aşk artık imkansız
Sözlerin sanki bıçak bakışların sır gibi
Su başında çadır kurduk kilimden
Şu dünyada yalnız kalan eller ( Eli darda yüzü arda)
Şu gönlümü yasta duysan gelir hatır sorar mısın
Susamış topraklar gibi gönüller (GÖKTEN YAĞMUR DEĞİL)
Susmak ne kadar zordu o akşam ona baktım
Susuz kalmış çöl gibiyim
Tatlı şirin sözlerinle önce girdin sen kanıma
Titreyen dudaklar buruşuk yüzler
Toz duman oldu ömrüm sensiz yıllar geçtikçe
Tutkudur aşk bir alevdir çok sevenler yansa da
Umutları toprağına ekmişim
Unutmadım seni bir an
Unutulmuş ne varsa dönerler birer birer
Unutur sanma sakın bir defa seven gönül
Uşaklar ağ toplar heyemol çeker
Üstümüze kilit üstüne kilit yılları savurup attık
Uzağa gitme yakına gelme bütünü bölme yarımı yeme
Uzaklara gidiyorsun tükenmez bil can sevgiler
Uzaktasın biliyorum beni an yeter
Yağmur olur aşk bağına yağarım
Yağmur sonrası açan güneş gibisin
Yağmurlu bir günüydü unutulmaz o güzün
Yağmurlu geçer bu yerde Nisan
Yalnızlar akşamında yürüyorum yağmurda