Ali Şenozan

Sevdayı seninla tanıdım kadın

Sevdiğin sevdanı unutmuş artık

Sevenler hasrete dayanmaz derdin

Sevgi denen yalanı gözlerinden öğrendim

Sevinçle bitmeli kadehimde mey

Sevme beni sevme sakın yeşil gözlü meleğim

Sevmemek elimde mi yüreğim vazgeçmiyor

Sılaya dön diye mektubun geldi (ANAM)

Sorma halimi çok perişanım

Şöyle bir gül gönülden duyulsun yine o haz

Şu gönlümü bilen gibi hem alan hem veren gibi

Şu simsiyah gecenin yok mu Tanrım sabahı

Sürmeli gözünün kenarı yaştı

Tanımıyor gibisin dudağımda bir isim

Titrek bir damladır aksi sevincin

Ümidim emelim her şeyim sendin

Uslamaz gönlüm sevmekten yorulmaz

Vuslatın hicrinden elemli mi ki

Yağmuru bekleyen topraklar gibi

Yakışmıyor sana hüzün ceylanım

Yanıp duruyorum bitsin bu gurbet

Yaşamaktan zevk alırdım

Yedi tepe üstünde yedi cennet kurulu (İSTANBUL)(*)

Yeminim olmazsa çoktan arardım

Yeşile tutkunluğum gözlerinden geliyor

Yıllar sonra saçlarında ak yüzünde geçmişin derin ...

Yoksan eğer şu çiçekler solsa da bir solmasa da

Yüreğim sevginle çarpıp vurdukça

Zamanın peşinde misin