Ali Şenozan

Her yerde arayıp buluyor beni

Her yolu denedim çarem kalmadı

Hiç gelip sordun mu halin ne diye

Hicran olacaksa bu aşkın sonu

Hoşçakal deyip te ayrıldığım gün biliyorum nice düşlere daldın

Hüzünler gitsin artık

İnan bana şu dünyada gönlüm senle huzur bulur

Kaç yıldır hasretiz birbirimize

Kafesin kapısın elimle açtım

Kahrın ecel çağı gibi

Kalbinde bir başka kimse olmasın

Karanlık bir yoldayım gidiyorum nereye

Küçük asker silah elde

Madem sende vefa yok çık kalbimden çık da git

Maksadın aşkımdan kaçmaksa

Maziyi andım da yandım bu gece

Mecnun gibi seviyorsam

Mutluluğa doğru hep emekledim kalkıp eller gibi koşmadım ki

Mutluluk ne güzel şeymiş doğrusu

Ne çabuk geçiyor günler yanında

Ne güzeldir Boğaziçi gidenin açılır içi

Ne yasemen ne ıtır gözlerimde nergis var

O ipek saçlarını öpüp koklayamadım

O kadar yıldızlı gözlerin varki

O ne naz o ne eda

O sürerken sefasını ben çekerim cefasını

Ömrünün baharında bir tomurcuk gibisin

Öyle derin bir yara ki şifa bulmaz yıllar geçse

Özlem dolu bir gece yine sensiz başlıyor

Özlemler beste yapar ayrılık yollarında

Pencerede bir gül açtı sen misin

Sakiye sitem etme boşalmış diye camın

Sakın inanma ele ben seninle bütünüm

Sanma şahım herkesi sen sadıkane yar olur

Şarkılar sensiz kaldı sazlar sana ağladı

Sayfa sayfa aşkı yazdım kalbine

Sen bir pınar olsan ben kuru toprak

Sen gideli dile düştüm eller beni del eyledi

Sen gittin gideli güldüm zannetme

Sen gittin peşinden daldı gözlerim

Sen kalbimde bir ateş olarak yanacaksın

Sen ordasın ben burada

Sende son günlerde garip haller var

Sendin benim kadınım sendin benim meleğim

Senelerce gözlerim karardı yolunda gel

Seni sevdiğimi dağlar öğrendi

Seni unutmaya gücüm yetmedi

Sevda bahçelerinde geçen günleri düşün